Cookie Settings

Το HTTP cookie, ή cookie, είναι ένα απλό αρχείο κειμένου που είναι αποθηκευμένο σε ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού ενώ ο χρήστης βλέπει έναν ιστότοπο. Όταν ένας χρήστης περιηγηθεί στον ίδιο ιστότοπο στο μέλλον, ο ιστότοπος μπορεί να αποσπάσει ή να ανακτήσει πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες στο cookie, προκειμένου να ενημερωθεί για την προηγούμενη δραστηριότητα του χρήστη. Τα cookies μπορούν να περιέχουν πληροφορίες σχετικά με τις σελίδες που επισκέπτονται οι χρήστες, τα στοιχεία σύνδεσης και τις προτιμήσεις του χρήστη. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να παραμείνουν στο cookie για μήνες, ακόμη και χρόνια. Ο κύριος σκοπός των cookies είναι να βελτιωθεί η χρηστικότητα ενός δικτυακού τόπου.

Πάντα Ενεργά

Αυτά τα cookies είναι απαραίτητα για την λειτουργία του ιστότοπου και δεν μπορούν να απενεργοποιηθούν στα συστήματά μας. Συνήθως καθορίζονται μόνο ως απάντηση στις ενέργειες που πραγματοποιήσατε και οι οποίες αποτελούν αίτημα για υπηρεσίες, όπως ο καθορισμός προτιμήσεων απορρήτου, η σύνδεση ή η συμπλήρωση των εντύπων. Μπορείτε να ρυθμίσετε το πρόγραμμα περιήγησής σας να σας εμποδίζει ή να σας προειδοποιεί για αυτά τα cookies, αλλά κάποια τμήματα του ιστότοπου δεν θα λειτουργούν στη συνέχεια. Αυτά τα cookies δεν αποθηκεύουν προσωπικά αναγνωρίσιμες πληροφορίες.


Αυτά τα cookies μας επιτρέπουν να υπολογίζουμε τις επισκέψεις και τις πηγές επισκεψιμότητας, ώστε να μπορούμε να μετρήσουμε και να βελτιώσουμε την απόδοση του ιστότοπού μας. Μας βοηθούν να γνωρίζουμε ποιες σελίδες είναι οι πιο δημοφιλείς και να δούμε πώς οι επισκέπτες κινούνται γύρω από τον ιστότοπο. Όλες οι πληροφορίες που συλλέγουν αυτά τα cookies συγκεντρώνονται και επομένως είναι ανώνυμες. Αν δεν επιτρέψετε αυτά τα cookies, δεν θα γνωρίζουμε πότε επισκεφθήκατε τον ιστότοπό μας και δεν θα μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την απόδοσή του..


Αυτά τα cookies επιτρέπουν στον ιστότοπο να παρέχει βελτιωμένη λειτουργικότητα και εξατομίκευση. Μπορεί να οριστούν από εμάς ή από τρίτους παρόχους των οποίων οι υπηρεσίες έχουμε προσθέσει στις σελίδες μας. Εάν δεν επιτρέπετε αυτά τα cookies, ορισμένες ή όλες αυτές οι υπηρεσίες ενδέχεται να μην λειτουργούν σωστά.


Αυτά τα cookies μπορούν να οριστούν μέσω του ιστότοπού μας από τους συνεργάτες διαφήμισης. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν από αυτές τις εταιρείες για να δημιουργήσουν ένα προφίλ των ενδιαφερόντων σας και να σας δείξουν συναφείς διαφημίσεις σε άλλους ιστότοπους. Δεν αποθηκεύουν απευθείας προσωπικές πληροφορίες, αλλά βασίζονται στην μοναδική αναγνώριση του προγράμματος περιήγησης και της διαδικτυακής συσκευής σας. Εάν δεν επιτρέπετε αυτά τα cookies, θα αντιμετωπίσετε λιγότερο στοχοθετημένη διαφήμιση.

ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

#zoimprosta

Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που θέλουν να σε κρατήσουν πίσω. Όμως όταν έχεις κάποιον δίπλα σου, κάποιον να σε στηρίζει, μπορείς να προχωράς μπροστά. Γιατί η ζωή είναι πάντα μπροστά.

Δείτε το βίντεο

H δική σου ιστορία

Μοιράσου κι εσύ μαζί μας τη δική σου στιγμή. Τη στιγμή που ένιωσες πως η ζωή είναι μπροστά. Και ίσως να είναι η δική σου ιστορία αυτή που θα εμπνεύσει κι άλλους ανθρώπους, για να συνεχίσουν να προχωρούν. Μπροστά.

ή μοιράσου την στα δικά σου social με #zoimprosta.

Όνομα*

Επίθετο (προαιρετικό)

E-mail*

Τηλέφωνο*

Μοιράσου την ιστορία σου (έως 300 λέξεις)*

*υποχρεωτικά πεδία

Αποδοχή Πολιτικής Προστασίας Δεδομένων
Αποδοχή Όρων Χρήσης
Ναι, δίνω την συγκατάθεσή μου: Στην εταιρία ΝΝ Hellas να επεξεργαστεί την προσωπική μου ιστορία και όλα τα προσωπικά δεδομένα και τα ευαίσθητα / ειδικά προσωπικά δεδομένα, που περιέχονται σε αυτήν, καθώς και να τα χρησιμοποιεί ανωνυμοποιημένα κατά την απόλυτη διακριτική της ευχέρεια για προωθητικές και διαφημιστικές της ενέργειες (έντυπη, υπαίθρια και online διαφήμιση).

Κι αν χάθηκε η μάχη, θα κερδίσω τον πόλεμο

Είμαι η Πολυξένη. Στα 26 μου, 40 ημέρες μετά τη γέννηση του γιού μου, ήρθε να με επισκεφτεί ο φίλος μου ο καρκίνος...

Περισσότερα

Κι αν χάθηκε η μάχη, θα κερδίσω τον πόλεμο

ΝΝ / STORIES

×

Είμαι η Πολυξένη. Στα 26 μου, 40 ημέρες μετά τη γέννηση του γιού μου, ήρθε να με επισκεφτεί ο φίλος μου ο καρκίνος, αλλά ήταν βιαστικός και έτσι κόπηκε ένα τεταρτημοριάκι από το δεξί στήθος μου. Στα 42 μου, ενώ ήμουν πολύ συνεπής στην παρακολούθηση, κάποια πόρτα άφησα ανοιχτή και εισέβαλε χωρίς να τον προσκαλέσω.

Έτσι από το 2007 παράτησα την καριέρα μου και ζούσα μαζί του. Αφαίρεση γυναικολογικών 2007. Μετά αφαίρεσα το 2008 το δεξί στήθος με λεμφαδένες. Το 2010 αφαίρεσα το αριστερό στήθος. Αλλά ήταν αχόρταγος, συνέχεια ζητούσε. Το 2012 θηλώδες καρκίνωμα στον θυρεοειδή (αφαίρεση) και αφού του είπα «Σε ευχαριστώ, καιρός είναι να φεύγεις» μου άφησε δύο δώρα. Μια κολπική μαρμαρυγή και μια δερματική σαρκοείδωση, αλλά κατάλαβε κι ο ίδιος ότι καιρός είναι να με αποχαιρετήσει. Δέκα χειρουργεία σε 2 χρόνια, ε, νομίζω είναι αρκετά. Σαν καλή οικοδέσποινα που ήμουν ΚΑΤΑΛΑΒΕ ο καρκινάκος ότι πρέπει να με αποχαιρετήσει. Κατάλαβε ότι ήμουν γερή παίκτρια, έχω και ωροσκόπο Καρκίνο. Χειρουργημένη με τη μπουκάλα και πετούσα για το εξωτερικό σε δύσκολη χώρα. Χαμογελάω πάντα, γιατί πίσω με περίμεναν με αγάπη τρεις άντρες, οι αγάπες μου.

Όλα αυτά μόνη μου. Δεν το είπα ούτε στους γονείς μου. Μόνο σε κάποια άτομα που γνώριζα ότι θα μου μετέφεραν θετική ενέργεια. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΝΑ ΠΟΝΑΩ, ΜΟΝΟ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΩ. Καλώς ήρθε και καλώς έφυγε. Δοξάζω την Απώτερη Δύναμη (Θεός), γιατί από αυτήν πήρα πολλή δύναμη. Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΡΜΑΚΟ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ Η ΠΟΛΥΞΕΝΗ. Σας ευχαριστώ.

Πολυξένη

ΕΠΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ζωή είναι μπροστά για όλους

Τον Οκτώβριο του 2015 χτύπησα σοβαρά σε ένα τροχαίο, περνώντας μήνες κλινήρης...

Περισσότερα

Η ζωή είναι μπροστά για όλους

ΝΝ / STORIES

×

Τον Οκτώβριο του 2015 χτύπησα σοβαρά σε ένα τροχαίο, περνώντας μήνες κλινήρης. Εκεί κατάλαβα πόσο δύσκολο είναι να είσαι ανήμπορος. Αυτό ήταν και το έναυσμά μου για να φτιάξω αναπηρικά αμαξίδια και προσθετικά μέλη για κατοικίδια ζώα. Εκείνο το διάστημα μπήκα για λίγο στην ψυχολογία των ανάπηρων ζώων, χωρίς αυτό να μπορεί να συγκριθεί με αναπηρία, αλλά σίγουρα μου έδωσε ένα ακόμη πιο ισχυρό κίνητρο για να συνεχίσω.

Έτσι, λοιπόν, ό,τι έβγαζα από τη δουλειά μου στο κτηνιατρείο τα έδινα για να δημιουργήσω μια ομάδα που βοηθάει ανάπηρα ζώα. Παράλληλα με τη δουλειά μου αφοσιώθηκα 100% σε αυτό, με σκοπό να τελειοποιήσω κάτι που ίσως μακροπρόθεσμα θα μπορεί να προσφέρει πέρα από τα ζώα και στους ανθρώπους.

Αλέξανδρος

Πολεμάω, ξεχνιέμαι και συνεχίζω

Είμαι η Ελένη από την Κρήτη! Σας γράφω έχοντας περάσει μια πολύ άσχημη εμπειρία στα 22 μου...

Περισσότερα

Πολεμάω, ξεχνιέμαι και συνεχίζω

ΝΝ / STORIES

×

Είμαι η Ελένη από την Κρήτη! Σας γράφω έχοντας περάσει μια πολύ άσχημη εμπειρία στα 22 μου (τώρα είμαι 23). Διαγνώστηκα με λέμφωμα Hodgkin στους λεμφαδένες και άρχισα χημειοθεραπείες αμέσως μετά τη διάγνωση. Στην αρχή με πήρε από κάτω. Ήμουν σε μια περίεργη ηλικία και φοβόμουν, δεν ήξερα τι θα αντιμετωπίσω. Φοβόμουν μην χάσω τα μαλλιά μου και πως δεν θα ήθελε να με βλέπει κανείς. Έκλαιγα για μέρες μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι ξεκινάει ένας αγώνας ζωής και επιβίωσης. 6 μήνες διαδικασίας πόνου και υπερκόπωσης από τις παρενέργειες της χημειοθεραπείας. Έκανα 12 χημειοθεραπείες σε 6 μήνες και στο ενδιάμεσο διάστημα ανέβαινα Αθήνα για κάτι εξετάσεις που δεν μπορούσαν να γίνουν στη πόλη μου, λόγω έλλειψης μηχανημάτων.

Κινδύνευσα να πάθω κατάθλιψη, όμως μετά την 5η χημειοθεραπεία άρχισα να ζω ξανά. Πήρα τα πάνω μου, γύρισα ξανά στη δουλειά μου. Ήταν καλοκαίρι και δουλεύω σε ξενοδοχείο, οπότε μπορούσα να αρχίσω ξανά τη δουλειά για να ξεχνιέμαι. Κι αυτό ήταν κάτι που με βοήθησε πολύ! Έκανα πρωί θεραπεία και το μεσημέρι έφευγα για δουλειά. Κουραζόμουν πολύ, αλλά τουλάχιστον ξεχνιόμουν κι άφηνα το πρόβλημα μου εκεί στο νοσοκομείο. Δεν το έπαιρνα μαζί μου στη καθημερινότητά μου. Τώρα είμαι καλά, η γιατρός μου μου είπε βλέποντας τις τελευταίες εξετάσεις «Ελένη, γιατρεύτηκες». Χιλιάδες συναισθήματα. Εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να μου έλεγε «Ελένη, θα συνεχίζεις να ζεις να κάνεις ό,τι έκανες χωρίς τα φάρμακα πλέον γιατί είσαι καλά είσαι υγιής».

Τώρα πλέον κάνω μόνο έλεγχο για να δούμε σε τι σημείο βρισκόμαστε. Είμαι καλά δόξα τω Θεώ, είμαι μια χαρά! Θέλω να σας πω να μην το βάζετε ποτέ κάτω, να πολεμάτε για τη ζωή σας. Και στο τέλος θα βγείτε νικητές. Να είστε σίγουροι!

Ελένη

Άλλη μια δοκιμασία είναι

Το καλοκαίρι του 2018 δύσκολο. Μετά από πόνους στην κοιλιά, μετά από 5ωρο χειρουργείο...

Περισσότερα

Άλλη μια δοκιμασία είναι

ΝΝ / STORIES

×

Το καλοκαίρι του 2018 δύσκολο. Μετά από πόνους στην κοιλιά, μετά από 5ωρο χειρουργείο και μετά από τη βιοψία: κακοήθεια, καρκίνος. Δεν ήθελα να χαλάσω την εμφάνισή μου από τις χημειοθεραπείες, αλλά ήταν αναγκαίο κακό. Ξεκίνησα στις 1/10/2018 26 χημειοθεραπείες στο σύνολο.

Πόνεσα, έκλαψα, στεναχωρήθηκα, όμως το πάλεψα γιατί ήθελα να νικήσω. Κι έτσι έκανα, γιατί ο άγγελος μου, η ΕΛΕΝΑ μου ήταν πάντα δίπλα μου. Με τρέλα και χαμόγελο ξεπέρασα τα πάντα και είμαι καλά. Είμαι 29ετών και το μόνο που σας συμβουλεύω είναι να αγαπάτε τον εαυτό σας! Μόνο έτσι αγαπάμε τους άλλους!

Υ.Γ.: Με εκνευρίζουν οι λέξεις: ο καρκίνος, η αρρώστια, η ασθένεια. Εγώ το λέω απλώς μία δοκιμασία που νίκησα!

Στέλιος

Τη ζωή να την κυνηγάς

Όλα ξεκίνησαν με έναν απλό, επίμονο πόνο στο γόνατο στο τέλος της Άνοιξης. Στις 5 Ιουλίου του 2016...

Περισσότερα

Τη ζωή να την κυνηγάς

ΝΝ / STORIES

×

Όλα ξεκίνησαν με έναν απλό, επίμονο πόνο στο γόνατο στο τέλος της Άνοιξης. Στις 5 Ιουλίου του 2016 ,κάνοντας μια ακτινογραφία ρουτίνας κατά τη γνώμη μου, ανακαλύπτω ότι έχω καρκίνο. Οι εξετάσεις που ακολούθησαν διέγνωσαν καρκίνο στους λεμφαδένες, εκτεταμένο και επιθετικό. Ήμουν σχεδόν γεμάτη από καρκινικά κύτταρα. Ξεκίνησα άμεσα βαριές χημειοθεραπείες. Όλα τα αποτελέσματά τους στο σώμα μου ήταν βίαια και κάποιες στιγμές εξευτελιστικά.

Οι εξετάσεις της πορείας της νόσου αποκαρδιωτικές. Εγώ έκανα πάρτι, με όσες σωματικές δυνάμεις μου είχαν απομείνει, αλλά και με λύσσα για όλα αυτά που η μιζέρια της καθημερινότητας αλλά και η πλάνη της σιγουριάς του αύριο στερούσαν από εμένα. Έβλεπα συχνά τους φίλους μου και απέκτησα πολλούς, καινούργιους και πολύτιμους. Γέλαγα με την καρδιά μου, πρόσεχα την εμφάνισή μου, διασκέδαζα με τα μικρά και τα κάποτε ασήμαντα. Ασχολήθηκα με την τέχνη σε πολλές μορφές της, αυτό που ήθελα πάντα και δεν τολμούσα για να μην διαταράξω τη σιγουριά μου. Πόσο ανόητο μου φαίνεται τώρα. Ξεκίνησα ακτινοβολίες και συνέχισα να τρέχω μακριά από τον θάνατο κυνηγώντας τη ζωή. Ανέβηκα στη σκηνή ανακαλύπτοντας την υποκριτική δεινότητα, σε μια παράσταση που είχα κάνει τα σκηνικά και τα κουστούμια. Το ταλέντο, που πάντα ήξερα ότι είχα, λίγες ημέρες πριν από τις πιο καθοριστικές εξετάσεις μου. Δεν φοβόμουν πια. Μέσα σε 11 μήνες είχα ζήσει μια ολόκληρη, σκληρά ευτυχισμένη ζωή! Και το θαύμα έγινε. Κάποιες εστίες μου είχαν εξαφανιστεί, κάποιες είχαν απενεργοποιηθεί και υπήρχε μία μόνο ελεγχόμενα ενεργή. Ένα χρόνο μετά, στα γενέθλιά μου, έκανα ένα τεράστιο πάρτι. Θέλησα να ευχαριστήσω όλους εκείνους που μου κράτησαν την ψυχή μου ζωντανή, μεταφέροντας το εγώ στο σώμα μου. Σήμερα, 2 χρόνια μετά, συνεχίζω το υπέροχο κυνήγι της ζωής! Κι σε εσάς που διαβάσατε την προσωπική μου εμπειρία, σας εύχομαι υγεία, αισιοδοξία, πληρότητα και δύναμη.

Ένα χρόνο μετά, στα γενέθλιά μου, έκανα ένα τεράστιο πάρτι. Θέλησα να ευχαριστήσω όλους εκείνους που μου κράτησαν την ψυχή μου ζωντανή, μεταφέροντας το εγώ στο σώμα μου. Σήμερα, 2 χρόνια μετά, συνεχίζω το υπέροχο κυνήγι της ζωής! Κι σε εσάς που διαβάσατε την προσωπική μου εμπειρία, σας εύχομαι υγεία, αισιοδοξία, πληρότητα και δύναμη.

Αθηνά

Πιο σκληρή από τις δυσκολίες. Βράχος

Είμαι η Μαρία. Ήταν μόλις 9 μηνών το παιδί μου, όταν ανακάλυψα έναν όγκο στο στήθος...

Περισσότερα

Πιο σκληρή από τις δυσκολίες. Βράχος

ΝΝ / STORIES

×

Είμαι η Μαρία. Ήταν μόλις 9 μηνών το παιδί μου, όταν ανακάλυψα έναν όγκο στο στήθος. Καρκίνος του μαστού. Κατευθείαν σκέφτηκα το παιδί μου, σκέφτηκα να κάνω κάτι γρήγορα για να προλάβω. Να ζήσω. Μόλις ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες έχασα τη φίλη μου, εκείνη που με είχε συστήσει στον δικό της γιατρό.

Το σοκ, η θλίψη μεγάλη αλλά είπα συνεχίζουμε να παλεύουμε. Με περίμενε όμως ακόμα μια απώλεια μόλις τελείωσα τις θεραπείες μου: διαγνώστηκε με καρκίνο της μήτρας η μητέρα μου. 2 χρόνια αγωνίας φόβου και πόνου. Τώρα, ο γιος μου είναι 6 ετών. Εγώ εξακολουθώ να δουλεύω και να έχω τη ζωή που είχα και πριν. Τι κι αν δεν πρέπει να κάνω άλλο παιδί γιατί μπορεί να νοσήσω ξανά. Έχω ένα παλικαράκι που λατρεύω και για εκείνον στέκομαι εδώ βράχος! Βράχος ήταν και ο άντρας μου. Με σήκωνε όταν έπεφτα και μου έδινε δύναμη!

Τι κι αν δεν πρέπει να κάνω άλλο παιδί γιατί μπορεί να νοσήσω ξανά. Έχω ένα παλικαράκι που λατρεύω και για εκείνον στέκομαι εδώ βράχος! Βράχος ήταν και ο άντρας μου. Με σήκωνε όταν έπεφτα και μου έδινε δύναμη!

Μαρία

Με κράτησαν όσοι αγαπώ

Από ένα απλό χειρουργείο που έκανε ο άντρας μου νεκρώθηκε το πόδι του από το γόνατο και κάτω...

Περισσότερα

Με κράτησαν όσοι αγαπώ

ΝΝ / STORIES

×

Από ένα απλό χειρουργείο που έκανε ο άντρας μου νεκρώθηκε το πόδι του από το γόνατο και κάτω. Εξετάσεις στις εξετάσεις μάθαμε ότι είχε καρκίνο 18 χρόνια στον πνεύμονα και με το χειρουργείο αυτό έκανε μετάσταση σε πολλά σημεία. Από την στεναχώρια μου και την κούραση να τον φροντίζω νόσησα και εγώ μέσα σε ένα μήνα. Έπιασα στο στήθος μου έναν όγκο, ενώ πριν τρεις μήνες η ψηφιακή μαστογραφία δεν έδειξε τίποτα. Ήμουν έτοιμη να πέσω στο Μετρό.

Δεν μπορούσα να χωνέψω ότι και οι δυο είχαμε την ίδια νόσο. Σκέφτηκα όμως τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Ο άντρας μου δυστυχώς έφυγε, και μετά από 7 χρόνια ξανά νόσησα από την ίδιά νόσο στο ενδομήτριο.

Χειρουργήθηκα το 2017. Έως τώρα δόξα τον Θεό την έχω καταπολεμήσει. Κουράγιο σε όσους και όσες περνούν δύσκολα. Ο Θεός μαζί τους.

Ευαγγελία

Τα πιο ωραία τα έχουμε δίπλα μας

Το 2018 νόσησα με καρκίνο του μαστού. Έκανα ολική μαστεκτομή και ακολούθησαν χημειοθεραπείες...

Περισσότερα

Τα πιο ωραία τα έχουμε δίπλα μας

ΝΝ / STORIES

×

Το 2018 νόσησα με καρκίνο του μαστού. Έκανα ολική μαστεκτομή και ακολούθησαν χημειοθεραπείες. Ήταν πολύ δύσκολη χρονιά, αλλά προσπάθησα να είμαι δυνατή, γιατί έχω τρία υπέροχα παιδιά που από την πρώτη στιγμή ήταν δίπλα μου και μου έδειξαν την αγάπη τους.

Ακόμα, είχα δίπλα μου τα αδέλφια μου και τις φίλες μου, που με στήριξαν με αγάπη. Γι’ αυτούς λοιπόν αισθάνθηκα πιο δυνατή και συνεχίζω να παλεύω για να είμαι ακόμα δίπλα τους και να χαίρομαι τη ζωή μαζί τους. Είμαι 53 χρονών, τα παιδιά μου 20 (κορίτσι), 16 (αγόρι) και14 (κορίτσι). Τα προηγούμενα τρία χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα χρόνια για εμένα, γιατί δεν τα πήγαινα καλά με τον σύζυγό μου. Κι αυτό με δηλητηρίαζε εσωτερικά.

Γι’ αυτό συμβουλεύω να μην τα βάζουμε όλα μέσα μας και να διώχνουμε από δίπλα μας ό,τι είναι τοξικό και να βλέπουμε τα ωραία που βρίσκονται δίπλα μας, στο δρόμο, στη φύση, στους ανθρώπους που αγαπάμε. Και να αφήνουμε τα αρνητικά πίσω μας. Μόνο έτσι θα νιώσουμε καλύτερα και εάν πέφτουμε (που άνθρωποι είμαστε και δυστυχώς γίνεται συχνά), να σκεφτόμαστε ότι αξίζει να παλεύουμε για όλα αυτά που περιέγραψα.

Μαρία

Η μεγαλύτερη αγκαλιά υπάρχει

Καρκίνος. Μια λέξη, πολλές αλλαγές, πολλές φάσεις. Μια αίθουσα αναμονής, τα αποτελέσματα που φοβάσαι.

Περισσότερα

Η μεγαλύτερη αγκαλιά υπάρχει

ΝΝ / STORIES

×

Καρκίνος. Μια λέξη, πολλές αλλαγές, πολλές φάσεις. Μια αίθουσα αναμονής, τα αποτελέσματα που φοβάσαι. Χημειοθεραπείες, φάρμακα, μαλλιά στο πάτωμα, εμετός, ζάλη.

Και μετά έρχεται η ανάσταση, η ίαση, η παραδοχή από τον άνθρωπό σου και μια μεγάλη αγκαλιά για να σε βάλει στη ζωή του. Μόνο με αγάπη και με μια αγκαλιά.

Μαγδαληνή

Αρνήθηκα να κάτσω. Σηκώθηκα όρθια.

25 Ιουνίου 2017 είναι η ημερομηνία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είναι η ημερομηνία που νόμιζα πως όλα τελείωσαν όταν με χτύπησε το αμάξι που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα...

Περισσότερα

Αρνήθηκα να κάτσω. Σηκώθηκα όρθια.

ΝΝ / STORIES

×

25 Ιουνίου 2017 είναι η ημερομηνία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είναι η ημερομηνία που νόμιζα πως όλα τελείωσαν όταν με χτύπησε το αμάξι που μπήκε στο αντίθετο ρεύμα. Και με χτύπησε ενώ οδηγούσα το μηχανάκι μου για να πάω στη δουλειά. Μου σακάτεψε το αριστερό πόδι, 5 συντριπτικά κατάγματα, και 1 συντριπτικό κάταγμα στη δεξιά ωμοπλάτη. Και επίσης έπρεπε να ακρωτηριαστεί η φτέρνα, γιατί κόπηκε.

Έχω κάνει 16 χειρουργεία για να είμαι όρθια αυτή τη στιγμή και έχω να κάνω αλλά 3 στην ωμοπλάτη, όπου πρέπει να αφαιρεθούν όλα τα κόκαλα της πλάτης και του ώμου για να αντικατασταθούν με πλαστικά. Οι πόνοι μου τα τελευταία 2 χρόνια είναι τρομεροί. Παυσίπονα δεν με πιάνουν πλέον. 100ml μορφίνης μου δίνουν και δεν τη νιώθω.

Το κερασάκι όμως στην τούρτα είναι ότι με χώρισε ο άντρας μου γιατί νόμιζε πως θα μείνω ανάπηρη. Δεν άντεξε και παράτησε εμένα και τα 2 παιδιά μας. Τώρα όμως που γνωρίζει ότι μπορεί να πάρω μεγάλη αποζημίωση μου κάνει συνέχεια μηνύσεις στην αστυνομία. Ισχυρίζεται ότι δεν είμαι κατάλληλη μητέρα για τα παιδιά λόγω της αναπηρίας, για να πάρει την επιμέλεια και αργότερα να του δίνω εγώ διατροφή. Το ξέρω εδώ λες «έλεος φτάνει», αλλά δυστυχώς έχει και συνέχεια το δικαστήριο για την αποζημίωση. Δεν έχει γίνει ακόμα και το ΕΦΚΑ σταμάτησε να με πληρώνει, γιατί δικαιούμαι μόνο 720 μέρες από το τροχαίο.

Αυτή τη στιγμή είμαι εντελώς άφραγκη και σε 10 μήνες το πολύ χρειάζομαι χειρουργείο στον ώμο, το οποίο κοστίζει 20.000 ευρώ. Παρόλα αυτά όμως είμαι ζωντανή, αγαπάω τη ζωή και τα παιδιά μου και θα συνεχίσω να παλεύω. Για αυτά αρνήθηκα να πάθω κατάθλιψη και να πω «είμαι ανάπηρη». Όχι. Πάλεψα τόσο σκληρά για να με δουν τα παιδιά μου όρθια και δεν θα τα απογοητεύσω ποτέ. Η ζωή αξίζει. Έχω πολλά ακόμα να πω αλλά δυστυχώς όμως έχω μόνο 300 λέξεις.

Κορίνα

Μια στάση άλλαξε τη στάση της ζωής μου

Στις 6/08/2013, στις 20:00, καθώς επέστρεφα μέσω Αττικής Οδού στο σπίτι μου σταμάτησα με αλάρμ στη ΛΕΑ λόγω προβλήματος του αυτοκινήτου...

Περισσότερα

Μια στάση άλλαξε τη στάση της ζωής μου

ΝΝ / STORIES

×

Στις 6/08/2013, στις 20:00, καθώς επέστρεφα μέσω Αττικής Οδού στο σπίτι μου σταμάτησα με αλάρμ στη ΛΕΑ λόγω προβλήματος του αυτοκινήτου.

Ένα φορτηγό έπεσε επάνω στο αμάξι μου. Νοσηλεύτηκα απευθείας και χειρουργήθηκα στον εγκέφαλο, λόγω υποσκληρίδιου αιματώματος. Κι όμως είμαι ακόμα εδώ! Δεν εργάζομαι πλέον, αθλούμαι καθημερινά και προσπαθώ να επανεκπαιδεύσω το μυαλό και το σώμα μου!

Γιώτα

Στο μόνιτορ

Ήταν Άνοιξη, 1η του Μάρτη, που άλλαξε η ζωή μου... μας. 15 χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε δεύτερο παιδί, μάταια. Αρρωσταίνει βαριά το παιδί μου. Με λίγα λόγια 12:00 έφυγε η κόρη μου, 12.10 άκουσα μια καρδούλα...

Περισσότερα

Στο μόνιτορ

ΝΝ / STORIES

×

Ήταν Άνοιξη, 1η του Μάρτη, που άλλαξε η ζωή μου... μας. 15 χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε δεύτερο παιδί, μάταια. Αρρωσταίνει βαριά το παιδί μου. Με λίγα λόγια 12:00 έφυγε η κόρη μου, 12.10 άκουσα μια καρδούλα να χτυπά στο μόνιτορ. Υπάρχει κάτι που σε βοηθά να μην πέσεις: ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε ξανά ζωή.

Maria

Και εμείς προχωράμε

Σε όλη μου τη ζωή, από αγάπη και φιλότιμο, προσπαθούσα και έκανα τα θέλω των άλλων. Απόλυτα δοτικός, έβαζα τους άλλους μπροστά από τα δικά μου θέλω.

Περισσότερα

Και εμείς προχωράμε

ΝΝ / STORIES

×

Σε όλη μου τη ζωή, από αγάπη και φιλότιμο, προσπαθούσα και έκανα τα θέλω των άλλων. Απόλυτα δοτικός, έβαζα τους άλλους μπροστά από τα δικά μου θέλω.

Και η αγνωμοσύνη ήταν η ανταπόδοση. Τώρα πλέον κατάλαβα ότι πρέπει κάπου-κάπου να κάνουμε και τα δικά μας θέλω. Αν και το κατάλαβα κάπως αργά, αρχίζω να το εφαρμόζω, και είμαι πλέον πολύ καλύτερα από ότι ήμουν!

Αρσένης

Ό,τι κι αν συμβεί, κάποιος είναι πάντα δίπλα σου

Όταν ζεις χρόνια με τους πόνους σου, τις ημικρανίες σου, τους ιλίγγους σου κάποια στιγμή «πείθεσαι» και εσύ πως όλα είναι στο μυαλό σου...

Περισσότερα

Ό,τι κι αν συμβεί, κάποιος είναι πάντα δίπλα σου

ΝΝ / STORIES

×

Όταν ζεις χρόνια με τους πόνους σου, τις ημικρανίες σου, τους ιλίγγους σου κάποια στιγμή «πείθεσαι» και εσύ πως όλα είναι στο μυαλό σου. Και τότε ένα θάμπωμα του ματιού και μια διπλωπία σε φέρνει αντιμέτωπη με την πάθησή σου, που χρονιά σου χτυπούσε το καμπανάκι της ύπαρξής της: ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Σχεδόν 20 χρόνια μαζί μου! 2 εγκυμοσύνες και 2 γέννες χωρίς να έχουμε ιδέα. Και τώρα; Ένα χρόνο πριν όλα άλλαξαν. Η ζωή μου δεν θα είναι ποτέ όπως πριν. Θα κάνω όσο ζω μαγνητικές εξετάσεις, αιματολογικές και θα τρυπιέμαι για τα επόμενα 3 χρόνια τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα. Θα ζω με τις παρενέργειες της θεραπείας μου, οι οποίες είναι πολλές και κάποιες φορές δεν τις αντέχω! Η ιντερφερόνη και τα συμπτώματα της χημειοθεραπείας θα είναι πλέον η καθημερινότητά μου! Και κάπου εκεί, ανάμεσα στους πόνους, στις ενέσεις, τις παρενέργειες και τις εξετάσεις, τα παιδιά μου μου δίνουν δύναμη να αντέξω!

Πιο πολύ όμως ο υπέροχος σύζυγος μου, που όταν εγώ λυγίζω είναι πάντα δίπλα μου και με σηκώνει όσο και αν πονάω. Μου κάνει τις ενέσεις μου, γιατί πολλές φορές εγώ θέλω να τα παρατήσω όλα και ό,τι γίνει! Αλλά πάλι καλά που έχω διπλά μου αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο και ακόμη και στις ατέλειωτες μαγνητικές μου είναι από έξω και με περιμένει υπομονετικά και με το χαμόγελο στα χείλη! Όσο είναι κοντά μου είμαι σίγουρη θα αντέχω να παλεύω, και με τα συμπτώματά μου και με τη θεραπεία μου. Έχω 2,5 χρόνια ακόμη μπροστά μου, αλλά θέλω να πιστεύω θα τα καταφέρω!

Έφη

Η νέα πραγματικότητα

30.10.2014 στην εντατική του νοσοκομείου να βλέπω τον άνθρωπό μου να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή. Η τελευταία μας λέξη "Σ' αγαπώ" και μετά κενό...

Περισσότερα

Η νέα πραγματικότητα

ΝΝ / STORIES

×

30.10.2014 στην εντατική του νοσοκομείου να βλέπω τον άνθρωπό μου να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή. Η τελευταία μας λέξη "Σ' αγαπώ" και μετά κενό. Αυτή ήταν η στιγμή που άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου, η στιγμή που με άλλαξε, που για μήνες ακροβατούσα μεταξύ λογικής και τρέλας.

Τα πρώτα 3 χρόνια, δύσκολα. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με τον νέο μου εαυτό. Έπρεπε να μάθω να ζω χωρίς τον Γιώργο μου, ήμασταν μαζί 20 χρόνια. Ήταν το άλλο μου μισό. Μόνη μου πλέον, χωρίς καμιά βοήθεια, με δύο παιδιά 8 και 7 ετών στα οποία έπρεπε να εξηγήσω γιατί πέθανε ο μπαμπάς τους. Και ότι δεν θα πεθάνω και εγώ σε 2 χρόνια που θα γίνω 40, και να φροντίσω να μην χάσουν την παιδικότητα και την ανεμελιά της ηλικίας τους. Να μην αλλάξω τίποτα στην καθημερινότητά τους και να έχουν μια μαμά συναισθηματικά υγιή και λειτουργική. Μετά από 3 χρόνια με πολύ πείσμα, θέληση, αξιοπρέπεια, κόντρα στον πόνο της απώλειας και μια ψυχολόγο που με βούτηξε από τον πάτο και σιγά-σιγά με έβγαζε στην επιφάνεια της νέας μου ζωής στάθηκα πιο δυνατή από ποτέ στα πόδια μου.

Πρώτα για μένα και μετά για τα παιδιά μου. Γιατί αν δεν είμαι καλά εγώ, δεν θα είναι και τα παιδιά. Μετά από 5 χρόνια έχω αποδεχτεί την νέα μας ζωή, βασίζομαι στις δικές μου δυνάμεις, κάνω όνειρα για το μέλλον μας, θέτω καινούριους στόχους, κοιτάζω το αύριο με αισιοδοξία, προσπαθώ η κάθε μέρα μας, με τις οποίες δυσκολίες να είναι όμορφη. Μας λείπει πολύ ο μπαμπάς μας. Έχουμε κρατήσει τις όμορφες αναμνήσεις της κοινής ζωής μας και συνεχίζουμε ενωμένοι με πολύ αγάπη οι τρεις μας, γιατί η ζωή τρέχει μπροστά, δεν γυρνάει πίσω.

Γιάννα

Πάνω από τα σύννεφα υπάρχει ήλιος

Πάντα φοβόμουν τον καρκίνο. Πάντα από μικρή φανταζόμουν ένα μαύρο σύννεφο όταν άκουγα για κάποιον που έπασχε. Τον θεωρούσα ήδη νεκρό. Ώσπου συνέβη σε μένα κι όλα γκρεμίστηκαν...

Περισσότερα

Πάνω από τα σύννεφα υπάρχει ήλιος

ΝΝ / STORIES

×

Πάντα φοβόμουν τον καρκίνο. Πάντα από μικρή φανταζόμουν ένα μαύρο σύννεφο όταν άκουγα για κάποιον που έπασχε. Τον θεωρούσα ήδη νεκρό.

Ώσπου συνέβη σε μένα κι όλα γκρεμίστηκαν. Μετά από μια απόλυση ήρθε και η διάγνωση. Και το μαύρο σύννεφο ήρθε από πάνω μου. Μέσα μου. Αλλά ζω, ζω δυο χρονιά σχεδόν με νέα δουλειά, χαρά, χαμόγελα και διπλά μου ο μελλοντικός μου σύζυγος να με κοιτάει με λατρεία.

Το μαύρο σύννεφο έγινε ροζ και το κουβαλάω μέσα μου παντού. Η τομή μου είναι σημάδι νίκης. Νίκη όχι ενάντια στον καρκίνο. Νίκη ενάντια στο μαύρο που είχα μέσα μου.

Maro

Αν όχι εσύ για εσένα, τότε ποιος;

Κόψε τα δεσμά. Κόψε τα δεσμά που σε κρατάνε μακριά από τα όνειρά σου. Άφησε τη θλίψη και πιάσε την καρδιά σου. Άκουσε την πώς χτυπά...

Περισσότερα

Αν όχι εσύ για εσένα, τότε ποιος;

ΝΝ / STORIES

×

Κόψε τα δεσμά. Κόψε τα δεσμά που σε κρατάνε μακριά από τα όνειρά σου. Άφησε τη θλίψη και πιάσε την καρδιά σου. Άκουσε την πώς χτυπά. Σου λέει «Προχώρα και άφησε τον πόνο του παρελθόντος να τον πάρει η μπόρα». Με λίγα λόγια το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι ότι ο πόνος σε μεγάλωσε, πίσω μην κοιτάς. Δες τις πληγές σου, τις ουλές σου και νιώσε περήφανος. Περήφανος που επιβίωσες, που στάθηκες και δεν άφησες το χέρι του εαυτού σου ούτε λεπτό.

Ζήσε για εσένα, για όλα αυτά που ονειρευόσουν, για όλα αυτά τα «Αποκλείεται να συμβεί». Και ξέρεις γιατί; Γιατί ο πόνος περνά, είναι παροδικός, ενώ οι τύψεις για μια ζωή που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, για φιλοδοξίες και όνειρα που δεν τα άκουσε κανείς… ναι… αυτά θα σε βασανίζουν.

Κάθε μέρα ξύπνα με την αίσθηση ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο. Γίνε κυρίαρχος του εαυτού σου. Άνθρωπε αγάπα, μάθε, πέσε, σήκω, πέσε ξανά. Αγάπα εσένα. Είσαι μοναδικός, όπως και το μονοπάτι που βαδίζεις. Κι αν κάποια μέρα αμφιβάλλεις για το τι είσαι κοιτάξου στον καθρέφτη και συστήσου. Συστήσου σε εσένα, στα όνειρά σου. Συστήσου στον δικό σου ήρωα και… ξεκίνα ξανά!

Μαρίζα

Μαθήματα ζωής

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα,...

Περισσότερα

Μαθήματα ζωής

ΝΝ / STORIES

×

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα, ούτε εκείνον ούτε την αποτυχία μου.

Έναν ολόκληρο χρόνο βίωσα μια άλλη καθημερινότητα και από παιδί της πόλης εντάχθηκα σε επαρχιακούς ρυθμούς. Μελετούσα νύχτα μέρα με σκοπό να αποδείξω σε εκείνον, αλλά κυρίως σε μένα, ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα.

Έναν χρόνο μετά τα κατάφερα και μου δόθηκε η ευκαιρία να περάσω στην πρώτη μου επιλογή σχολής και να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή. Σήμερα είμαι 25 και δεν μετανιώνω ούτε για εκείνον ούτε για τις επιλογές μου. Εκείνος ήταν το κίνητρο για να αλλάξω τα πάντα, χωρίς εκείνον.

Αγγελική

Η οικογένεια και οι φίλοι... σε πηγαίνουν μπροστά

Η ζωή μου κυλούσε φυσιολογικά μέχρι τις 13-07-2015. Ξύπνησα το πρωί και έπιασα κάτι στο στήθος μου. Χωρίς να χάσω χρόνο πήγα στο γιατρό και διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού...

Περισσότερα

Η οικογένεια και οι φίλοι... σε πηγαίνουν μπροστά

ΝΝ / STORIES

×

Η ζωή μου κυλούσε φυσιολογικά μέχρι τις 13-07-2015. Ξύπνησα το πρωί και έπιασα κάτι στο στήθος μου. Χωρίς να χάσω χρόνο πήγα στο γιατρό και διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού.

Μετά όλα έγιναν πολύ γρήγορα: εγχείρηση, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες. Σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή όμως δεν το έβαλα στιγμή κάτω. Συνέχισα τη ζωή μου, τη δουλειά μου, τις δραστηριότητές μου.

Δίπλα μου είχα τους φίλους και την οικογένειά μου. Δεν με αντιμετώπισαν ποτέ σαν άρρωστη, ίσως γιατί δεν τους έδωσα εγώ την ευκαιρία. Ήταν συνεχώς δίπλα μου. Με μια τους λέξη, όταν έπρεπε, με έκαναν να τα ξεχνάω όλα. Με έκαναν να νιώθω δυνατή για να συνεχίσω μέχρι το τέλος. Χωρίς αυτούς δεν θα είχε περάσει όλο αυτό τόσο ανώδυνα. Μετά από 4,5 χρόνια είμαι ακόμα εδώ και συνεχίζω να προσπαθώ και να ελπίζω, να κοιτάω μόνο μπροστά.

Γιατί εκεί είναι η ζωή.

Marina

ΕΠΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι τα μικρά που έχουν σημασία

Η πρώτη επαφή που είχα με τον θάνατο ήταν στα 6 μου. Η δεύτερη ήταν στα 14 κι αυτή ήταν που με διάλυσε. Βλέπεις μεγάλωσα διαφορετικά, δίπλα στον θάνατο χέρι-χέρι, κι έτσι έγινε κομμάτι μου...

Περισσότερα

Είναι τα μικρά που έχουν σημασία

ΝΝ / STORIES

×

Η πρώτη επαφή που είχα με τον θάνατο ήταν στα 6 μου. Η δεύτερη ήταν στα 14 κι αυτή ήταν που με διάλυσε. Βλέπεις μεγάλωσα διαφορετικά, δίπλα στον θάνατο χέρι-χέρι, κι έτσι έγινε κομμάτι μου.

Δέκα χρόνια κατάθλιψης. 3.560 νύχτες που κοιμήθηκα με την ευχή να μην ξυπνήσω. Και δεν ήταν τόσο αυτά τα δύσκολα βράδια, όσο οι στιγμές που έπρεπε να σκεφτώ λίγο ακόμα, άλλη μια μέρα. Γίνεται τόσο σταδιακά που δεν το καταλαβαίνεις. Ξυπνάς ένα πρωί και η πρώτη σκέψη σου σε τρομάζει. Για λίγο σκέφτεσαι ότι είναι από κάποιον εφιάλτη και μετά συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η ζωή σου.

Βλέπεις είμαι ορφανός, ομοφυλόφιλος, οροθετικός και καταθλιπτικός. Η μεγαλύτερη φοβία μου δεν ήταν ποτέ ότι δεν έχει τίποτα νόημα, αλλά το ότι θα πεθάνω μόνος μου. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για αυτή την κατάσταση αν δεν το έχεις ζήσει, για αυτό και αυτή η ιστορία απευθύνεται σε σένα που φοβάσαι να πας για ύπνο γιατί ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις αύριο.

Πριν καιρό θα έλεγα μακάρι να υπήρχε κάποιος που να μου έλεγε ότι όλο αυτό αξίζει. Τώρα, λέω ότι ευτυχώς που ήρθα τόσο κοντά στον θάνατο και εκτίμησα. Εκτίμησα τα μικρά πράγματα. Την πρώτη βροχή, ένα ζεστό καφέ, ένα χαμόγελο αγνώστου, μια δυνατή χειραψία. Αλλά περισσότερο από όλα εκτίμησα τον εαυτό μου που με πίστη και ελπίδα σήμερα μπορώ να ζω με έναν άνθρωπο μαζί, απολαμβάνοντας ξεχωριστές στιγμές.

Αυτές που κάποτε το αύριο τις έκανε τρομακτικές. Και καμιά φορά είναι τρομακτικές, αλλά αν φοβάσαι κάνε μικρά βήματα κάθε πρωί και θα βρεθείς στον προορισμό σου.

Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις ότι ανήκεις κάπου, οι άνθρωποί σου σε περιμένουν, με ένα χαμόγελο που σβήνει κάθε πληγή.

Γιάννης