#zoimprosta

Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που θέλουν να σε κρατήσουν πίσω. Όμως όταν έχεις κάποιον δίπλα σου, κάποιον να σε στηρίζει, μπορείς να προχωράς μπροστά. Γιατί η ζωή είναι πάντα μπροστά.

Δείτε το βίντεο

Σας ευχαριστούμε

Με τη δική σας βοήθεια προσφέραμε 450 δωρεάν μαστογραφίες σε συνεργασία με διακεκριμένα ιατρικά κέντρα.


H δική σου ιστορία

Μοιράσου κι εσύ μαζί μας τη δική σου στιγμή. Τη στιγμή που ένιωσες πως η ζωή είναι μπροστά. Και ίσως να είναι η δική σου ιστορία αυτή που θα εμπνεύσει κι άλλους ανθρώπους, για να συνεχίσουν να προχωρούν. Μπροστά.

ή μοιράσου την στα δικά σου social με #zoimprosta.

Όνομα

Επίθετο (προαιρετικό)

Μοιράσου την ιστορία σου (έως 300 λέξεις)

Αυγουστιάτικη περιπέτεια

Μπορεί κανείς να φανταστεί τον πιο έντονο πόνο; Φαντάζομαι όχι, αν δεν τον έχει περάσει. Ούτε εγώ μπορούσα να φανταστώ ποτέ κάτι τέτοιο, και γιατί άλλωστε. Επίσης δεν φανταζόμουν ποτέ πόσο μεγάλη τύχη μπορεί να αποδειχτεί τελικά ένας τόσο βασανιστικός πόνος

Περισσότερα

Αυγουστιάτικη περιπέτεια

ΝΝ / STORIES / ΚΟΛΙΚΟΣ

×

Μπορεί κανείς να φανταστεί τον πιο έντονο πόνο; Φαντάζομαι όχι, αν δεν τον έχει περάσει. Ούτε εγώ μπορούσα να φανταστώ ποτέ κάτι τέτοιο, και γιατί άλλωστε. Επίσης δεν φανταζόμουν ποτέ πόσο μεγάλη τύχη μπορεί να αποδειχτεί τελικά ένας τόσο βασανιστικός πόνος όπως συνέβη στην δική μου περίπτωση.

Βρισκόμουν για διακοπές, 15 Αυγούστου στους Έρμονες στην Κέρκυρα. Με το αγόρι μου και ένα ακόμη φιλικό ζευγάρι είχαμε νοικιάσει μηχανές για να πάμε εκδρομή στο Σιδάρι. Ξεκινήσαμε πρωί γιατί σκεφτόμασταν να εξερευνήσουμε τις παραλίες που θα συναντούσαμε στη διαδρομή μας. Κάποια στιγμή άρχισα να πονάω, στην αρχή κάπως άντεχα τον πόνο αλλά πάρα πολύ γρήγορα εξελισσόταν σε έναν έντονο ενοχλητικό πόνο που ερχόταν σε κύματα και κάθε κύμα ήταν μεγαλύτερης διάρκειας και όλο και πιο δυνατό. Δεδομένου ότι δεν είχαμε διανύσει μεγάλη απόσταση επιστρέψαμε εκτάκτως στο δωμάτιο. Ένιωθα να καίω, να ανεβάζω πυρετό και να τρέμω από τον πόνο.

Ευτυχώς ο κύριος που νοικιάζαμε τα δωμάτια προσφέρθηκε να με πάει στο νοσοκομείο ενώ ο φίλος μου με το φιλικό μας ζευγάρι ακολούθησαν με τις μηχανές. Πονούσα τόσο πολύ που θυμάμαι, ότι η διαδρομή μου φαινόταν τεράστια. Ο πόνος όλο και χειροτέρευε ενώ ο πυρετός με έκανε να μπερδεύω τα λόγια μου.

Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο τα έκτακτα περιστατικά ήταν τόσο πολλά που ένιωσα αβοήθητη και δεν άντεχα άλλο τον πόνο. Χωρίς να το ελέγχω ξέσπασα σε κλάματα με λυγμούς στην άκρη του διαδρόμου των επειγόντων περιστατικών. Η όψη μου μάλλον τρόμαξε τόσο έναν νεαρό γιατρό που μετά από πολύ σύντομες ερωτήσεις που μου έκανε ζήτησε να με εισάγουν επειγόντως για υπέρηχο.

Η γνωμάτευσή ήταν κολικός νεφρού και ουσιαστικά το ένα νεφρό είχε σταματήσει να λειτουργεί λόγω μιας πέτρας που υπήρχε στο σημείο. Μου έκαναν μια παυσίπονη ένεση και με έβαλαν άμεσα στο χειρουργείο. Από το σημείο αυτό δεν θυμάμαι κάτι παρά μόνο όταν άρχισα σιγά σιγά να ανοίγω τα μάτια μου το γιατρό να μου χαμογελάει και μου λέει «Όλα πήγαν καλά».

Νιώθω τυχερή που ένας έντονος πόνος με έκανε να τρέξω άμεσα στο νοσοκομείο ώστε οι γιατροί να προσπαθήσουν να σώσουν το νεφρό μου. Είναι οξύμωρο να σκεφτεί κανείς «τόσος πόνος, αλλά και τόση τύχη παράλληλα!». Η αντίθεση αυτή που συνόδευσε την εμπειρία μου με έκανε να προσπαθώ να αντιμετωπίζω έτσι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου, και σε καθετί αρνητικό να βλέπω μια θετική πλευρά και να παλεύω για αυτήν. Πιστεύω πως ακόμη και αν τελικά δεν έσωσα το νεφρό μου, κατάλαβα πως το σημαντικό είναι να προσπαθούμε να ζούμε την κάθε μέρα με αισιοδοξία και να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή. Εξάλλου και ο πόνος είναι ένα κομμάτι στη ζωή μας. Και η ζωή είναι ωραία!

Κατερίνα, 30 ετών

Νοιαζόμαστε κι από μακριά

Είμαι ο Πέτρος, 72 ετών, συνταξιούχος και ζω στην Αθήνα. Έχω δυο κόρες οι οποίες διανύουν την τρίτη δεκαετία της ζωής τους, είναι παντρεμένες και πλέον είμαι ένας ευτυχισμένος παππούς με τρία εγγόνια. Η μεγάλη μου εγγονή είναι 10 ετών και η μικρότερη δεν έχει ακόμη κλείσει τα δύο.

Περισσότερα

Νοιαζόμαστε κι από μακριά

ΝΝ / STORIES / ΟΞΥ ΕΜΦΡΑΓΜΑ ΜΥΟΚΑΡΔΙΟΥ

×

Είμαι ο Πέτρος, 72 ετών, συνταξιούχος και ζω στην Αθήνα. Έχω δυο κόρες οι οποίες διανύουν την τρίτη δεκαετία της ζωής τους, είναι παντρεμένες και πλέον είμαι ένας ευτυχισμένος παππούς με τρία εγγόνια. Η μεγάλη μου εγγονή είναι 10 ετών και η μικρότερη δεν έχει ακόμη κλείσει τα δύο.

Σε γενικές γραμμές είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός με την υγεία μου, κάνω τα check up μου, το εμβόλιο της γρίπης κάθε χρόνο, προσέχω την διατροφή μου και προσπαθώ καθημερινά να περπατάω. Τα τελευταία χρόνια είχα ένα μικρό θέμα με την καρδιά μου, μια περιορισμένη απόφραξη αρτηριών, αλλά το παρακολουθούσαμε με την ανάλογη φαρμακευτική αγωγή και συστηματικό έλεγχο με εξετάσεις. Πριν από δύο χρόνια όμως προέκυψε ένα πολύ σοβαρό θέμα με την υγεία μου. Έτυχε μάλιστα, την περίοδο εκείνη να είμαι μόνος μου στην Αθήνα, καθώς η γυναίκα μου είχε αποφασίσει να κάνει ένα από τα λεγόμενα ταξίδια ζωής, ενώ η μεγάλη μου κόρη με τα παιδιά της είχαν πάει εκδρομή στο Ναύπλιο. Η μικρή μου κόρη ζει μόνιμα στο εξωτερικό.

Ανήμερα λοιπόν του Πάσχα δεν αισθανόμουν καλά. Μίλησα με την κόρη μου στο τηλέφωνο και επέμενε να πάω στο νοσοκομείο να δούμε τι συμβαίνει. Θεώρησα ότι ήταν υπερβολική αλλά αποφάσισα να την ακούσω. Μετά από κάποιες ώρες, οι γιατροί με ενημέρωσαν ότι έπρεπε να κάνουμε εισαγωγή ώστε να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Θεωρούσα ότι είμαι ήδη καλύτερα, αλλά όπως αποδείχτηκε, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Την επόμενη μέρα το πρωί ενώ δεν είχα ολοκληρώσει όλες τις εξετάσεις, ξαναμίλησα με την κόρη μου και προσπαθούσα να την πείσω να μην διακόψει τις διακοπές της.

Πώς τα φέρνει όμως η ζωή… Λίγο αργότερα, άρχισα να αισθάνομαι έντονη ζάλη, μούδιασε το χέρι μου και πονούσε το στήθος μου. Η αναπνοή μου επίσης δεν ήταν καλή, ένιωθα σαν να παθαίνω κρίση άσθματος, κάτι που είχα ως παιδί.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά… Ξύπνησα στην εντατική και η κόρη μου ήταν δίπλα μου. Ήμουν τυχερός, πάρα πολύ τυχερός. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου να το πάθεις μέσα στο νοσοκομείο, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις πόσο τυχερός είσαι. Όπως έμαθα μετά, με έβαλαν αμέσως στο χειρουργείο, η μία από τις αρτηρίες μου ήταν 99% φραγμένη και αντιμετωπίστηκε το έμφραγμα με στεντ και μπαλονάκι. Δεν έχω συγκρατήσει όλες τις ιατρικές λεπτομέρειες, ήταν πολύ μεγάλο το σοκ φυσικά. Ουσιαστικά είχα πάθει πολλά μικρά καρδιακά περιστατικά την προηγούμενη μέρα και για αυτό δεν αισθανόμουν καλά. Αν το οξύ έμφραγμα το είχα πάθει στο σπίτι, σίγουρα δεν θα σας έγραφα σήμερα αυτή την ιστορία. Είναι τόσο μα τόσο σημαντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε νοιάζονται και σε προσέχουν.

Ακόμη σημαντικότερο είναι την ίδια στήριξη να έχεις και στην αποκατάστασή σου γιατί μετά από ένα τέτοιο σοκ φοβάσαι και νιώθεις ανασφάλεια. Πίστευα μάλιστα ότι δεν θα καταφέρω να χαρώ το καλοκαίρι. Οι κόρες μου όμως δεν άφησαν να με πάρει από κάτω. Ήρθε η μικρή μου κόρη από το εξωτερικό – μάλιστα ήταν έγκυος τότε – ενώ η μεγάλη μου κόρη με επισκεπτόταν καθημερινά μαζί με τις εγγονές μου. Πώς να σε πάρει από κάτω όταν έχεις τα εγγόνια σου στην αγκαλιά σου; Γίνεται; Δε γίνεται! Υγεία πάνω από όλα λοιπόν. Αισιοδοξία, και με τους αγαπημένους μας ανθρώπους δίπλα μας όλα τα ξεπερνάμε σίγουρα πιο εύκολα.

Πέτρος, 72 ετών, Αθήνα

Στα επόμενα βήματα

Υπάρχουν άνθρωποι που αποδέχονται από την πρώτη στιγμή αυτό που τους έχει συμβεί και κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται να το ξεπεράσουν και να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία ενώ δυσκολεύομαι να ακούω τη φράση: «Υπομονή, θα περάσει…».

Περισσότερα

Στα επόμενα βήματα

ΝΝ / STORIES / ΤΡΙΠΛΟ ΚΑΤΑΓΜΑ ΠΕΡΟΝΗΣ

×

Υπάρχουν άνθρωποι που αποδέχονται από την πρώτη στιγμή αυτό που τους έχει συμβεί και κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται να το ξεπεράσουν και να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία ενώ δυσκολεύομαι να ακούω τη φράση: «Υπομονή, θα περάσει…».

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2014 στην Κρήτη. Είχα πάει για διακοπές με τον άντρα μου μετά από μια έντονη χρονιά με πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ως δικηγόρος, η καθημερινότητά μου είναι δύσκολη καθώς από το πρωί μέχρι το βράδυ είμαι κλεισμένη σε ένα γραφείο. Παρόλα αυτά, επειδή αγαπώ τα ταξίδια η σκέψη μου βρίσκεται συνεχώς σε όμορφα μέρη σε όλο τον κόσμο.

Στην Κρήτη λοιπόν, τη δεύτερη μέρα των διακοπών μας ετοιμαστήκαμε να πάμε για μπάνιο. Ένιωθα μια απίστευτη ευτυχία εκείνο το πρωί την οποία είναι δύσκολο να περιγράψω με λόγια. Δυστυχώς, το συναίσθημα αυτό χάθηκε σε δευτερόλεπτα όταν από μια απρόσεκτη κίνηση έπεσα και χτύπησα το πόδι μου. Όταν συνειδητοποίησα ότι το έσπασα και δεν μπορούσα να κουνηθώ πανικοβλήθηκα. Το επόμενο χτύπημα ήταν η γνωμάτευση του γιατρού. Τριπλό κάταγμα στην περόνη, ενώ θα ήμουν σε θέση να περπατήσω ξανά το Νοέμβριο. Τη στιγμή που το άκουσα μαύρισαν όλα, είχα έναν έντονο κόμπο στο στομάχι και σχεδόν δεν έβγαινε η φωνή μου. Γυρίσαμε εκτάκτως στην Αθήνα και τότε ξεκίνησε ο Γολγοθάς μου. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το σπίτι σου δε σε χωράει, η μπανιέρα δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι και τα βιβλία είναι πολύ ψηλά για να τα φτάσεις. Υποστηρικτικά χρησιμοποιούσα την καρέκλα του γραφείου γιατί δεν ήθελα με τίποτα να αποδεχτώ το γεγονός ότι θα έπρεπε να κινούμαι με αναπηρική καρέκλα, παρόλο που ήξερα ότι θα ήταν έστω για συγκεκριμένο διάστημα. Οι φίλοι που με επισκέπτονταν, στην προσπάθεια τους να με κάνουν να νιώσω καλύτερα και να μου δώσουν κουράγιο, μου έλεγαν την ενοχλητική φράση «Υπομονή, θα περάσει».

Σίγουρα θα περάσει, αλλά είναι τόσο δύσκολο να μεταφέρεις στους γύρω σου το συναίσθημα πως είναι να μην μπορείς να κάνεις βήμα, να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου. Το συναίσθημα του πως είναι να χάνεις ένα καλοκαίρι που τόσο ανυπόμονα περίμενες – γιατί ναι αυτά είναι που μετράνε στη ζωή μας – και να παραμένεις κλεισμένη στο σπίτι. Ένιωθα φυλακισμένη γιατί ο δρόμος ήταν μακρύς, οι δυσκολίες πολλές και οι επιλογές μου περιορισμένες.

Ένα απόγευμα ήρθε στο σπίτι να με δει μια φίλη μου. Η ίδια έπασχε από καρκίνο αλλά βγήκε νικήτρια στη μάχη που έδωσε με τη νόσο. Δεν θα ξεχάσω αυτό που μου είπε και ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν να ακούσω «Αμαλία, μην χάνεις την αισιοδοξία και τη δύναμή σου, η ζωή είναι μπροστά». Και είναι τόσο αλήθεια αυτό. Τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει από το να σκέφτομαι τις επόμενες στιγμές που θα ζήσω στα ταξίδια μου αλλά και όλες τις καινούργιες εμπειρίες που με περιμένουν μπροστά…

Αμαλία, 34 ετών

Αποδέξου την διαφορετικότητα

Το θέατρο είναι όλη μου η ζωή. Αγαπώ αυτό που γίνομαι πάνω στη σκηνή. Η τέχνη πιστεύω πως είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να μάθουμε να ξεπερνάμε τους φόβους μας. Ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά ως ηθοποιός στα 24 μου χρόνια. Μετά από αρκετές οντισιόν, κατάφερα και πήρα την πρώτη μου δουλειά.

Περισσότερα

Αποδέξου την διαφορετικότητα

ΝΝ / STORIES / ΑΛΩΠΕΚΙΑ

×

Το θέατρο είναι όλη μου η ζωή. Αγαπώ αυτό που γίνομαι πάνω στη σκηνή. Η τέχνη πιστεύω πως είναι ίσως ο μόνος τρόπος για να μάθουμε να ξεπερνάμε τους φόβους μας. Ξεκίνησα να ασχολούμαι επαγγελματικά ως ηθοποιός στα 24 μου χρόνια. Μετά από αρκετές οντισιόν, κατάφερα και πήρα την πρώτη μου δουλειά. Η χαρά μου ήταν μεγάλη, το πρόγραμμά μου βέβαια ήταν πολύ απαιτητικό καθώς έπρεπε να κάνω πρόβες πολλές ώρες κάθε μέρα, στην προσπάθεια μου να ανταποκριθώ στο νέο μου ξεκίνημα και να αποδείξω τις δυνατότητες μου.

Παρόλο που ήμουν πολύ χαρούμενη, άρχισε να με διακατέχει το άγχος. Λόγω αυτού και άλλων ορμονικών παραγόντων, μέρα με τη μέρα τα μαλλιά μου στο πάνω μέρος του κεφαλιού μου ξεκίνησαν να πέφτουν. Ένιωθα ότι έχανα τη θηλυκότητα και την αυτοπεποίθησή μου. Όταν χτενιζόμουν έβλεπα το δέρμα του κεφαλιού μου και τη χτένα μου γεμάτη τρίχες. Όσο πιο πολλά μαλλιά έχανα τόσο πιο πολύ αγχωνόμουν ότι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω το θέατρο. Αναγκάστηκα να σταματήσω απότομα, καθώς το πρόβλημα ήταν πλέον φανερό και με περιόριζε αρκετά. Υπήρχαν ακόμη και άνθρωποι που θεωρούσαν ότι πρόβλημα μου μπορεί να είναι κολλητικό! Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Άρχισα να παίρνω αντικαταθλιπτικά για να συνέλθω. Όλα μου φαίνονταν μάταια. Έμεινα για μέρες κλεισμένη στο σπίτι, ακούγοντας μουσική και κλαίγοντας. Κάποιες στιγμές κοιταζόμουν στον καθρέπτη, προσπαθώντας να βρω τον εαυτό μου και να συνειδητοποιήσω τα νέα δεδομένα. Με τη στήριξη των φίλων και της οικογένειάς μου κατάφερα εν μέρει να ορθοποδήσω.

Σκέφτηκα ότι ουσιαστικά αυτό που μου συνέβαινε δεν ήταν ένα οργανικό πρόβλημα που θα μου στοίχιζε τη ζωή. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Αυτό που έχει σημασία, είναι να βρίσκεις τη δύναμη να κοιτάς μπροστά, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους να σε στηρίζουν, να νιώθεις γεμάτος και να ζεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία – ακόμη και αν κάποιες φορές αυτό ακούγεται κοινότυπο.

Είναι γεγονός ότι καθημερινά μπορεί να τύχει να μην σε αποδεχτούν όταν αντικρίζουν το πρόβλημά σου. Αυτό που μετράει είναι να καταλάβει κανείς ότι το πρόβλημα δεν είναι η όποια ασθένεια αλλά η δυσκολία να αποδεχτούμε την διαφορετικότητα γύρω μας. Κατά τη διάρκεια της μάχης που έδινα με τον εαυτό μου, θυμήθηκα το λόγο που αγαπώ τόσο πολύ το θέατρο.. Αγαπώ το θέατρο γιατί καταρρίπτει το ματαιόδοξο…και αυτό το δεδομένο εμπεριέχει μία μεγάλη αλήθεια για τη ζωή μας.

Κατερίνα, 30 ετών

Τώρα, όχι αύριο

Είμαι η Ελευθερία 35 χρονών με 3 παιδάκια 18, 15 και 4 χρονών. Παντρεύτηκα σε μικρή ηλικία τον έρωτα των παιδικών μου χρόνων. Είμαστε ακόμα μαζί, ερωτευμένοι όπως τότε. Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν 21 ετών....

Περισσότερα

Τώρα, όχι αύριο

×

Είμαι η Ελευθερία 35 χρονών με 3 παιδάκια 18, 15 και 4 χρονών. Παντρεύτηκα σε μικρή ηλικία τον έρωτα των παιδικών μου χρόνων. Είμαστε ακόμα μαζί, ερωτευμένοι όπως τότε.

Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν 21 ετών. Ήταν ό,τι χειρότερο έχω ζήσει στη ζωή μου. Θυμάμαι έναν άνθρωπο να μην λέει πότε ότι πονάει. Ακόμα και τη στιγμή που μας άφησε δεν ξέραμε πόσο πολύ πονάει.

Θέλω να πω σε όλους πραγματικά να αγαπάτε τους γονείς σας και όσο μπορείτε μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα σ’ αγαπώ τώρα που τους έχετε δίπλα σας.

Ελευθερία

Στο ρινγκ. Κάθε μέρα.

Πάλη για τη ζωή. Τέσσερα χρόνια καρκινοπαθής, τέσσερα χρόνια χημειοθεραπεία, τέσσερα χρόνια γλυτώνω στο τσακ απ' του χάρου τα δόντια. Έχω αντιμετωπίσει τον καρκίνο δέκα φορές, ναι, καλά διαβάζετε δέκα φορές...

Περισσότερα

Στο ρινγκ. Κάθε μέρα.

×

Πάλη για τη ζωή.

Τέσσερα χρόνια καρκινοπαθής, τέσσερα χρόνια χημειοθεραπεία, τέσσερα χρόνια γλυτώνω στο τσακ απ' του χάρου τα δόντια. Έχω αντιμετωπίσει τον καρκίνο δέκα φορές, ναι, καλά διαβάζετε δέκα φορές κι όμως είμαι εδώ δυνατή μαχήτρια, έχω μπει σε έναν πόλεμο, κερδίζω τις μάχες και κάποια στιγμή θα κερδίσω και τον πόλεμο.

Αγαπάω τη ζωή και θέλω να ζήσω, δεν το βάζω κάτω με τίποτα, έχω όλες τις παρενέργειες που μπορούν να φέρουν οι θεραπείες, αλλά δεν με νοιάζει. Έτσι ξέρω ότι τον χτυπάω, έχω μπει μέσα σ' ένα ρινγκ και τον ρημάζω στο ξύλο, δεν τον φοβάμαι. Αντιθέτως όσο αυτός επιμένει τόσο πιο λιοντάρι γίνομαι.

Δίνω τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής μου... για τη ζωή μου.

Μαρία

Να βλέπεις, όχι να κοιτάς

Ήταν πριν 5 χρόνια που ξαφνικά και χωρίς φανερή αιτία έχανα την όρασή μου απ’ το δεξί μάτι για δευτερόλεπτα. Μία επίσκεψη στον οφθαλμίατρο δεν έδειξε κάτι το ανησυχητικό. Όταν όμως κάποια στιγμή αυτό συνέβη την ώρα που οδηγούσα...

Περισσότερα

Να βλέπεις, όχι να κοιτάς

×

Ήταν πριν 5 χρόνια που ξαφνικά και χωρίς φανερή αιτία έχανα την όρασή μου απ’ το δεξί μάτι για δευτερόλεπτα. Μία επίσκεψη στον οφθαλμίατρο δεν έδειξε κάτι το ανησυχητικό. Όταν όμως κάποια στιγμή αυτό συνέβη την ώρα που οδηγούσα και, έχοντας μέσα τα παιδιά μου, θορυβήθηκα κι άρχισα να το ψάχνω περισσότερο. Η τύχη το έφερε να πάω σε ένα γιατρό που ήταν πολύ σχολαστικός και να με στείλει για πολλές και διάφορες εξετάσεις.

Όλα καθαρά και καλά και αφού δεν βρίσκαμε άκρη μου λέει κάνε κι έναν υπέρηχο καρωτίδων αν και δεν φαντάζομαι... Κι εκεί έπαθα το σοκ. 95% βουλωμένη η μία και 75% η άλλη. Το ότι δεν έπαθα εγκεφαλικό απλά είναι ένα θαύμα. Το ότι κυκλοφορούσα στην ουσία σαν μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί σίγουρα σοκαριστικό. Πολύ μικρή για κάτι τέτοιο και οι επιλογές λίγες. Χάρη σε έναν υπέροχο γιατρό, άμεσα έγιναν όλες οι εξετάσεις και μέσα σε μια βδομάδα χειρουργήθηκα στη μία, την πιο βουλωμένη.

Βγαίνω απ’ το χειρουργείο κι από μια αμέλεια της νοσηλεύτριας τα ξημερώματα παθαίνω μια επιπλοκή και εσπευσμένα ξαναμπαίνω χειρουργείο. Δεν ξέρω αν ήταν θέλημα Θεού να ζήσω αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την ώρα που με ξαναπήγαιναν στο χειρουργείο, πρησμένη κι ανίκανη να αναπνεύσω. Σκέψεις περνούσαν απ’ το μυαλό μου. Μόνο μου μέλημα να ζήσω να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Όλη μου η ζωή σε ένα λεπτό πέρασε απ’ τα μάτια μου. Ευτυχώς έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε και εν τω μεταξύ χειρουργήθηκα και στην άλλη καρωτίδα, όπου πήγαν όλα τέλεια.

Η ζωή μου δεν είναι τέλεια αλλά είμαι υγιής, όσο μπορώ, και βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Αξία ανεκτίμητη και μοναδική. Γι’ αυτό, αν και πολλά άλλαξαν, κοιτάω μόνο μπροστά γιατί η ζωή είναι μικρή και δεν αξίζει να σπαταλιέται.

Fotini

Καινούργιες ουλές. Ε, και;

Είμαι 43, μέχρι τα 40 μου δεν ήξερα τι θα πει γιατρός. Μία μέρα έπιανα κάτι στο στήθος μου, δεν το είπα σε κανέναν, ούτε στην οικογένεια μου. Πήγα μόνη μου, έκανα μαστογραφία και δεν έδειχνε τίποτα...

Περισσότερα

Καινούργιες ουλές. Ε, και;

×

Είμαι 43, μέχρι τα 40 μου δεν ήξερα τι θα πει γιατρός. Μία μέρα έπιανα κάτι στο στήθος μου, δεν το είπα σε κανέναν, ούτε στην οικογένεια μου. Πήγα μόνη μου, έκανα μαστογραφία και δεν έδειχνε τίποτα. Μου είπαν να κάνω υπέρηχο, εκεί φάνηκε ο καρκίνος μου (το είπα μόνο στις αδερφές μου ότι κάτι βρήκαν και θέλει έλεγχο).

Πάω, κάνω αξονική και παίρνω τις εξετάσεις και πλέον ξέρω ότι έχω τον καρκίνο μου… 3,8 εκατοστά. Ήταν 24 Δεκεμβρίου και πάλι οι αδερφές μου ήξεραν ότι θέλει απλά περεταίρω έλεγχο. Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα. Έκανα μαστεκτομή και ακτινοβολίες, πέρασαν 3 χρόνια, είπα ότι σχεδόν πέρασα την κόκκινη ζώνη. Αλλά τον Νοέμβριο του 2018 κάνω αξονική και δείχνει μετάσταση στα πνευμόνια. Το χειρουργείο έγινε 25 Ιανουαρίου 2019. Κάνω θεραπεία με χάπια, αυτό που μεταφέρω όμως και στον κόσμο και στην οικογένειά μου είναι ότι με το χαμόγελο και με την καλή ψυχολογία μπορείς να τα ξεπεράσεις όλα.

Ποτέ δεν έδειξα πόσο πονάω μέσα μου ούτε ποτέ έκλαψα μπροστά τους και δεν θα το κάνω. Πάντα θα χαμογελάω και θέλω να πιστεύω ότι θα τον κερδίσω κι αυτή την φορά. Ποτέ δεν είπα «γιατί σε εμένα». Για κάποιο λόγο μου τον έδωσε ο Θεός και Τον ευχαριστώ που το έδωσε σε εμένα. Ξέχασα να αναφέρω ότι όταν έβγαλα τον πρώτο μου καρκίνο στο στήθος ήμουν άνεργη, είχα 6 μήνες που είχα χωρίσει και ήμουν μόνη με δύο παιδιά, αλλά πάντα με το χαμόγελο. Στα παιδιά μου είπα και εξήγησα τα πάντα. Οκ έχω και καρκίνο, ε και; Δεν μεταδίδεται σε άλλον - γιατί το έζησα κι αυτό, πήγα να τον ακουμπήσω στο χέρι και τραβήχτηκε χαχαχαχα ο κόσμος έχει τρελαθεί....

ΑΓΑΠΑΩ το σώμα μου έτσι όπως είμαι, με ένα στήθος, με 4 ουλές αριστερά, δεν ντρέπομαι. Ναι, είμαι γυναίκα με ένα στήθος αλλά πάλεψα με έναν λύκο, πάλεψα για να ζήσω... και χαίρομαι που πρώτη φορά τα κατάφερα και θα τα καταφέρω ξανά...

Αθανασία

Στο μόνιτορ

Ήταν Άνοιξη, 1η του Μάρτη, που άλλαξε η ζωή μου... μας. 15 χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε δεύτερο παιδί, μάταια. Αρρωσταίνει βαριά το παιδί μου. Με λίγα λόγια 12:00 έφυγε η κόρη μου, 12.10 άκουσα μια καρδούλα...

Περισσότερα

Στο μόνιτορ

×

Ήταν Άνοιξη, 1η του Μάρτη, που άλλαξε η ζωή μου... μας. 15 χρόνια προσπαθούσαμε να κάνουμε δεύτερο παιδί, μάταια. Αρρωσταίνει βαριά το παιδί μου. Με λίγα λόγια 12:00 έφυγε η κόρη μου, 12.10 άκουσα μια καρδούλα να χτυπά στο μόνιτορ. Υπάρχει κάτι που σε βοηθά να μην πέσεις: ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε ξανά ζωή.

Maria

Μαθήματα ζωής

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα,...

Περισσότερα

Μαθήματα ζωής

×

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα, ούτε εκείνον ούτε την αποτυχία μου.

Έναν ολόκληρο χρόνο βίωσα μια άλλη καθημερινότητα και από παιδί της πόλης εντάχθηκα σε επαρχιακούς ρυθμούς. Μελετούσα νύχτα μέρα με σκοπό να αποδείξω σε εκείνον, αλλά κυρίως σε μένα, ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα.

Έναν χρόνο μετά τα κατάφερα και μου δόθηκε η ευκαιρία να περάσω στην πρώτη μου επιλογή σχολής και να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή. Σήμερα είμαι 25 και δεν μετανιώνω ούτε για εκείνον ούτε για τις επιλογές μου. Εκείνος ήταν το κίνητρο για να αλλάξω τα πάντα, χωρίς εκείνον.

Αγγελική

Το πρωί της απόφασης

Όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο στο στήθος, παράλληλα έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, ο πρώην άντρας μου μού έστειλε εξώδικο και ο αδερφός μου διεκδίκησε και πήρε ένα σπίτι που μου είχε χαρίσει ο πατέρας μου...

Περισσότερα

Στο μόνιτορ

×

Όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο στο στήθος, παράλληλα έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, ο πρώην άντρας μου μού έστειλε εξώδικο και ο αδερφός μου διεκδίκησε και πήρε ένα σπίτι που μου είχε χαρίσει ο πατέρας μου. Το πιο σημαντικό είναι ότι ζούσα με την 13χρονη κόρη μου.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ζούσα με την 13χρονη κόρη μου. Έκανα το σταυρό μου. Είπα ή παλεύω ή φεύγω χωρίς να παλέψω. Ένα βράδυ άκουσα το κλάμα της κόρης μου που κοιμόταν δίπλα. Την πήρα αγκαλιά και μου είπε μαμά μην φύγεις σε παρακαλώ. Αυτό ήταν. Το επόμενο πρωί άρχισα χημειοθεραπείες βήμα-βήμα. Εκείνη την περίοδο άρχισε η προεφηβεία της κόρης μου.

Όλα δύσκολα, πότε με υπομονή πότε με το άγριο τέλειωσα τις χημειοθεραπείες και έκανα την εγχείρηση. Μετά τις ακτινοβολίες... όλα δύσκολα, όλα μοναχικά, αλλά όλα πήγαν καλά.

Πάντα στο μυαλό μου μια φράση που είχα διαβάσει και είναι η μόνη συμβουλή που μπορώ να πω: το να πέσεις επιτρέπεται το να σηκωθείς επιβάλλεται.

Άρτεμις