Cookie Settings

Το HTTP cookie, ή cookie, είναι ένα απλό αρχείο κειμένου που είναι αποθηκευμένο σε ένα πρόγραμμα περιήγησης ιστού ενώ ο χρήστης βλέπει έναν ιστότοπο. Όταν ένας χρήστης περιηγηθεί στον ίδιο ιστότοπο στο μέλλον, ο ιστότοπος μπορεί να αποσπάσει ή να ανακτήσει πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες στο cookie, προκειμένου να ενημερωθεί για την προηγούμενη δραστηριότητα του χρήστη. Τα cookies μπορούν να περιέχουν πληροφορίες σχετικά με τις σελίδες που επισκέπτονται οι χρήστες, τα στοιχεία σύνδεσης και τις προτιμήσεις του χρήστη. Αυτά τα δεδομένα μπορούν να παραμείνουν στο cookie για μήνες, ακόμη και χρόνια. Ο κύριος σκοπός των cookies είναι να βελτιωθεί η χρηστικότητα ενός δικτυακού τόπου.

Πάντα Ενεργά

Αυτά τα cookies είναι απαραίτητα για την λειτουργία του ιστότοπου και δεν μπορούν να απενεργοποιηθούν στα συστήματά μας. Συνήθως καθορίζονται μόνο ως απάντηση στις ενέργειες που πραγματοποιήσατε και οι οποίες αποτελούν αίτημα για υπηρεσίες, όπως ο καθορισμός προτιμήσεων απορρήτου, η σύνδεση ή η συμπλήρωση των εντύπων. Μπορείτε να ρυθμίσετε το πρόγραμμα περιήγησής σας να σας εμποδίζει ή να σας προειδοποιεί για αυτά τα cookies, αλλά κάποια τμήματα του ιστότοπου δεν θα λειτουργούν στη συνέχεια. Αυτά τα cookies δεν αποθηκεύουν προσωπικά αναγνωρίσιμες πληροφορίες.


Αυτά τα cookies μας επιτρέπουν να υπολογίζουμε τις επισκέψεις και τις πηγές επισκεψιμότητας, ώστε να μπορούμε να μετρήσουμε και να βελτιώσουμε την απόδοση του ιστότοπού μας. Μας βοηθούν να γνωρίζουμε ποιες σελίδες είναι οι πιο δημοφιλείς και να δούμε πώς οι επισκέπτες κινούνται γύρω από τον ιστότοπο. Όλες οι πληροφορίες που συλλέγουν αυτά τα cookies συγκεντρώνονται και επομένως είναι ανώνυμες. Αν δεν επιτρέψετε αυτά τα cookies, δεν θα γνωρίζουμε πότε επισκεφθήκατε τον ιστότοπό μας και δεν θα μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε την απόδοσή του..


Αυτά τα cookies επιτρέπουν στον ιστότοπο να παρέχει βελτιωμένη λειτουργικότητα και εξατομίκευση. Μπορεί να οριστούν από εμάς ή από τρίτους παρόχους των οποίων οι υπηρεσίες έχουμε προσθέσει στις σελίδες μας. Εάν δεν επιτρέπετε αυτά τα cookies, ορισμένες ή όλες αυτές οι υπηρεσίες ενδέχεται να μην λειτουργούν σωστά.


Αυτά τα cookies μπορούν να οριστούν μέσω του ιστότοπού μας από τους συνεργάτες διαφήμισης. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν από αυτές τις εταιρείες για να δημιουργήσουν ένα προφίλ των ενδιαφερόντων σας και να σας δείξουν συναφείς διαφημίσεις σε άλλους ιστότοπους. Δεν αποθηκεύουν απευθείας προσωπικές πληροφορίες, αλλά βασίζονται στην μοναδική αναγνώριση του προγράμματος περιήγησης και της διαδικτυακής συσκευής σας. Εάν δεν επιτρέπετε αυτά τα cookies, θα αντιμετωπίσετε λιγότερο στοχοθετημένη διαφήμιση.

ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ

#zoimprosta

Στη ζωή υπάρχουν στιγμές που θέλουν να σε κρατήσουν πίσω. Όμως όταν έχεις κάποιον δίπλα σου, κάποιον να σε στηρίζει, μπορείς να προχωράς μπροστά. Γιατί η ζωή είναι πάντα μπροστά.

Δείτε το βίντεο

H δική σου ιστορία

Μοιράσου κι εσύ μαζί μας τη δική σου στιγμή. Τη στιγμή που ένιωσες πως η ζωή είναι μπροστά. Και ίσως να είναι η δική σου ιστορία αυτή που θα εμπνεύσει κι άλλους ανθρώπους, για να συνεχίσουν να προχωρούν. Μπροστά.

ή μοιράσου την στα δικά σου social με #zoimprosta.

Όνομα*

Επίθετο (προαιρετικό)

E-mail*

Τηλέφωνο*

Μοιράσου την ιστορία σου (έως 300 λέξεις)*

*υποχρεωτικά πεδία

Αποδοχή Πολιτικής Προστασίας Δεδομένων
Αποδοχή Όρων Χρήσης
Ναι, δίνω την συγκατάθεσή μου: Στην εταιρία ΝΝ Hellas να επεξεργαστεί την προσωπική μου ιστορία και όλα τα προσωπικά δεδομένα και τα ευαίσθητα / ειδικά προσωπικά δεδομένα, που περιέχονται σε αυτήν, καθώς και να τα χρησιμοποιεί ανωνυμοποιημένα κατά την απόλυτη διακριτική της ευχέρεια για προωθητικές και διαφημιστικές της ενέργειες (έντυπη, υπαίθρια και online διαφήμιση).

Και εμείς προχωράμε

Σε όλη μου τη ζωή, από αγάπη και φιλότιμο, προσπαθούσα και έκανα τα θέλω των άλλων. Απόλυτα δοτικός, έβαζα τους άλλους μπροστά από τα δικά μου θέλω.

Περισσότερα

Και εμείς προχωράμε

ΝΝ / STORIES

×

Σε όλη μου τη ζωή, από αγάπη και φιλότιμο, προσπαθούσα και έκανα τα θέλω των άλλων. Απόλυτα δοτικός, έβαζα τους άλλους μπροστά από τα δικά μου θέλω.

Και η αγνωμοσύνη ήταν η ανταπόδοση. Τώρα πλέον κατάλαβα ότι πρέπει κάπου-κάπου να κάνουμε και τα δικά μας θέλω. Αν και το κατάλαβα κάπως αργά, αρχίζω να το εφαρμόζω, και είμαι πλέον πολύ καλύτερα από ότι ήμουν!

Αρσένης

ΕΠΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ό,τι κι αν συμβεί, κάποιος είναι πάντα δίπλα σου

Όταν ζεις χρόνια με τους πόνους σου, τις ημικρανίες σου, τους ιλίγγους σου κάποια στιγμή «πείθεσαι» και εσύ πως όλα είναι στο μυαλό σου...

Περισσότερα

Ό,τι κι αν συμβεί, κάποιος είναι πάντα δίπλα σου

ΝΝ / STORIES

×

Όταν ζεις χρόνια με τους πόνους σου, τις ημικρανίες σου, τους ιλίγγους σου κάποια στιγμή «πείθεσαι» και εσύ πως όλα είναι στο μυαλό σου. Και τότε ένα θάμπωμα του ματιού και μια διπλωπία σε φέρνει αντιμέτωπη με την πάθησή σου, που χρονιά σου χτυπούσε το καμπανάκι της ύπαρξής της: ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ.

Σχεδόν 20 χρόνια μαζί μου! 2 εγκυμοσύνες και 2 γέννες χωρίς να έχουμε ιδέα. Και τώρα; Ένα χρόνο πριν όλα άλλαξαν. Η ζωή μου δεν θα είναι ποτέ όπως πριν. Θα κάνω όσο ζω μαγνητικές εξετάσεις, αιματολογικές και θα τρυπιέμαι για τα επόμενα 3 χρόνια τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα. Θα ζω με τις παρενέργειες της θεραπείας μου, οι οποίες είναι πολλές και κάποιες φορές δεν τις αντέχω! Η ιντερφερόνη και τα συμπτώματα της χημειοθεραπείας θα είναι πλέον η καθημερινότητά μου! Και κάπου εκεί, ανάμεσα στους πόνους, στις ενέσεις, τις παρενέργειες και τις εξετάσεις, τα παιδιά μου μου δίνουν δύναμη να αντέξω!

Πιο πολύ όμως ο υπέροχος σύζυγος μου, που όταν εγώ λυγίζω είναι πάντα δίπλα μου και με σηκώνει όσο και αν πονάω. Μου κάνει τις ενέσεις μου, γιατί πολλές φορές εγώ θέλω να τα παρατήσω όλα και ό,τι γίνει! Αλλά πάλι καλά που έχω διπλά μου αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο και ακόμη και στις ατέλειωτες μαγνητικές μου είναι από έξω και με περιμένει υπομονετικά και με το χαμόγελο στα χείλη! Όσο είναι κοντά μου είμαι σίγουρη θα αντέχω να παλεύω, και με τα συμπτώματά μου και με τη θεραπεία μου. Έχω 2,5 χρόνια ακόμη μπροστά μου, αλλά θέλω να πιστεύω θα τα καταφέρω!

Έφη

Η νέα πραγματικότητα

30.10.2014 στην εντατική του νοσοκομείου να βλέπω τον άνθρωπό μου να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή. Η τελευταία μας λέξη "Σ' αγαπώ" και μετά κενό...

Περισσότερα

Η νέα πραγματικότητα

ΝΝ / STORIES

×

30.10.2014 στην εντατική του νοσοκομείου να βλέπω τον άνθρωπό μου να παλεύει να κρατηθεί στη ζωή. Η τελευταία μας λέξη "Σ' αγαπώ" και μετά κενό. Αυτή ήταν η στιγμή που άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου, η στιγμή που με άλλαξε, που για μήνες ακροβατούσα μεταξύ λογικής και τρέλας.

Τα πρώτα 3 χρόνια, δύσκολα. Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με τον νέο μου εαυτό. Έπρεπε να μάθω να ζω χωρίς τον Γιώργο μου, ήμασταν μαζί 20 χρόνια. Ήταν το άλλο μου μισό. Μόνη μου πλέον, χωρίς καμιά βοήθεια, με δύο παιδιά 8 και 7 ετών στα οποία έπρεπε να εξηγήσω γιατί πέθανε ο μπαμπάς τους. Και ότι δεν θα πεθάνω και εγώ σε 2 χρόνια που θα γίνω 40, και να φροντίσω να μην χάσουν την παιδικότητα και την ανεμελιά της ηλικίας τους. Να μην αλλάξω τίποτα στην καθημερινότητά τους και να έχουν μια μαμά συναισθηματικά υγιή και λειτουργική. Μετά από 3 χρόνια με πολύ πείσμα, θέληση, αξιοπρέπεια, κόντρα στον πόνο της απώλειας και μια ψυχολόγο που με βούτηξε από τον πάτο και σιγά-σιγά με έβγαζε στην επιφάνεια της νέας μου ζωής στάθηκα πιο δυνατή από ποτέ στα πόδια μου.

Πρώτα για μένα και μετά για τα παιδιά μου. Γιατί αν δεν είμαι καλά εγώ, δεν θα είναι και τα παιδιά. Μετά από 5 χρόνια έχω αποδεχτεί την νέα μας ζωή, βασίζομαι στις δικές μου δυνάμεις, κάνω όνειρα για το μέλλον μας, θέτω καινούριους στόχους, κοιτάζω το αύριο με αισιοδοξία, προσπαθώ η κάθε μέρα μας, με τις οποίες δυσκολίες να είναι όμορφη. Μας λείπει πολύ ο μπαμπάς μας. Έχουμε κρατήσει τις όμορφες αναμνήσεις της κοινής ζωής μας και συνεχίζουμε ενωμένοι με πολύ αγάπη οι τρεις μας, γιατί η ζωή τρέχει μπροστά, δεν γυρνάει πίσω.

Γιάννα

Πάνω από τα σύννεφα υπάρχει ήλιος

Πάντα φοβόμουν τον καρκίνο. Πάντα από μικρή φανταζόμουν ένα μαύρο σύννεφο όταν άκουγα για κάποιον που έπασχε. Τον θεωρούσα ήδη νεκρό. Ώσπου συνέβη σε μένα κι όλα γκρεμίστηκαν...

Περισσότερα

Πάνω από τα σύννεφα υπάρχει ήλιος

ΝΝ / STORIES

×

Πάντα φοβόμουν τον καρκίνο. Πάντα από μικρή φανταζόμουν ένα μαύρο σύννεφο όταν άκουγα για κάποιον που έπασχε. Τον θεωρούσα ήδη νεκρό.

Ώσπου συνέβη σε μένα κι όλα γκρεμίστηκαν. Μετά από μια απόλυση ήρθε και η διάγνωση. Και το μαύρο σύννεφο ήρθε από πάνω μου. Μέσα μου. Αλλά ζω, ζω δυο χρονιά σχεδόν με νέα δουλειά, χαρά, χαμόγελα και διπλά μου ο μελλοντικός μου σύζυγος να με κοιτάει με λατρεία.

Το μαύρο σύννεφο έγινε ροζ και το κουβαλάω μέσα μου παντού. Η τομή μου είναι σημάδι νίκης. Νίκη όχι ενάντια στον καρκίνο. Νίκη ενάντια στο μαύρο που είχα μέσα μου.

Maro

Αν όχι εσύ για εσένα, τότε ποιος;

Κόψε τα δεσμά. Κόψε τα δεσμά που σε κρατάνε μακριά από τα όνειρά σου. Άφησε τη θλίψη και πιάσε την καρδιά σου. Άκουσε την πώς χτυπά...

Περισσότερα

Αν όχι εσύ για εσένα, τότε ποιος;

ΝΝ / STORIES

×

Κόψε τα δεσμά. Κόψε τα δεσμά που σε κρατάνε μακριά από τα όνειρά σου. Άφησε τη θλίψη και πιάσε την καρδιά σου. Άκουσε την πώς χτυπά. Σου λέει «Προχώρα και άφησε τον πόνο του παρελθόντος να τον πάρει η μπόρα». Με λίγα λόγια το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι ότι ο πόνος σε μεγάλωσε, πίσω μην κοιτάς. Δες τις πληγές σου, τις ουλές σου και νιώσε περήφανος. Περήφανος που επιβίωσες, που στάθηκες και δεν άφησες το χέρι του εαυτού σου ούτε λεπτό.

Ζήσε για εσένα, για όλα αυτά που ονειρευόσουν, για όλα αυτά τα «Αποκλείεται να συμβεί». Και ξέρεις γιατί; Γιατί ο πόνος περνά, είναι παροδικός, ενώ οι τύψεις για μια ζωή που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, για φιλοδοξίες και όνειρα που δεν τα άκουσε κανείς… ναι… αυτά θα σε βασανίζουν.

Κάθε μέρα ξύπνα με την αίσθηση ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο. Γίνε κυρίαρχος του εαυτού σου. Άνθρωπε αγάπα, μάθε, πέσε, σήκω, πέσε ξανά. Αγάπα εσένα. Είσαι μοναδικός, όπως και το μονοπάτι που βαδίζεις. Κι αν κάποια μέρα αμφιβάλλεις για το τι είσαι κοιτάξου στον καθρέφτη και συστήσου. Συστήσου σε εσένα, στα όνειρά σου. Συστήσου στον δικό σου ήρωα και… ξεκίνα ξανά!

Μαρίζα

Μαθήματα ζωής

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα,...

Περισσότερα

Μαθήματα ζωής

ΝΝ / STORIES

×

Η αποτυχία μου στις πανελλήνιες ήταν καθοριστική για τη ζωή μου, σε συνδυασμό με την πρώτη ερωτική μου απογοήτευση και το τέλος της. Άλλαξα πόλη και έφυγα για την επαρχία, όπου μένουν οι παππούδες, για να μην μου θυμίζει τίποτα η Αθήνα, ούτε εκείνον ούτε την αποτυχία μου.

Έναν ολόκληρο χρόνο βίωσα μια άλλη καθημερινότητα και από παιδί της πόλης εντάχθηκα σε επαρχιακούς ρυθμούς. Μελετούσα νύχτα μέρα με σκοπό να αποδείξω σε εκείνον, αλλά κυρίως σε μένα, ότι μπορώ να καταφέρω τα πάντα.

Έναν χρόνο μετά τα κατάφερα και μου δόθηκε η ευκαιρία να περάσω στην πρώτη μου επιλογή σχολής και να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή. Σήμερα είμαι 25 και δεν μετανιώνω ούτε για εκείνον ούτε για τις επιλογές μου. Εκείνος ήταν το κίνητρο για να αλλάξω τα πάντα, χωρίς εκείνον.

Αγγελική

Η οικογένεια και οι φίλοι... σε πηγαίνουν μπροστά

Η ζωή μου κυλούσε φυσιολογικά μέχρι τις 13-07-2015. Ξύπνησα το πρωί και έπιασα κάτι στο στήθος μου. Χωρίς να χάσω χρόνο πήγα στο γιατρό και διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού...

Περισσότερα

Η οικογένεια και οι φίλοι... σε πηγαίνουν μπροστά

ΝΝ / STORIES

×

Η ζωή μου κυλούσε φυσιολογικά μέχρι τις 13-07-2015. Ξύπνησα το πρωί και έπιασα κάτι στο στήθος μου. Χωρίς να χάσω χρόνο πήγα στο γιατρό και διαγνώστηκα με καρκίνο του μαστού.

Μετά όλα έγιναν πολύ γρήγορα: εγχείρηση, χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες. Σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή όμως δεν το έβαλα στιγμή κάτω. Συνέχισα τη ζωή μου, τη δουλειά μου, τις δραστηριότητές μου.

Δίπλα μου είχα τους φίλους και την οικογένειά μου. Δεν με αντιμετώπισαν ποτέ σαν άρρωστη, ίσως γιατί δεν τους έδωσα εγώ την ευκαιρία. Ήταν συνεχώς δίπλα μου. Με μια τους λέξη, όταν έπρεπε, με έκαναν να τα ξεχνάω όλα. Με έκαναν να νιώθω δυνατή για να συνεχίσω μέχρι το τέλος. Χωρίς αυτούς δεν θα είχε περάσει όλο αυτό τόσο ανώδυνα. Μετά από 4,5 χρόνια είμαι ακόμα εδώ και συνεχίζω να προσπαθώ και να ελπίζω, να κοιτάω μόνο μπροστά.

Γιατί εκεί είναι η ζωή.

Marina

ΕΠΟΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είναι τα μικρά που έχουν σημασία

Η πρώτη επαφή που είχα με τον θάνατο ήταν στα 6 μου. Η δεύτερη ήταν στα 14 κι αυτή ήταν που με διάλυσε. Βλέπεις μεγάλωσα διαφορετικά, δίπλα στον θάνατο χέρι-χέρι, κι έτσι έγινε κομμάτι μου...

Περισσότερα

Είναι τα μικρά που έχουν σημασία

ΝΝ / STORIES

×

Η πρώτη επαφή που είχα με τον θάνατο ήταν στα 6 μου. Η δεύτερη ήταν στα 14 κι αυτή ήταν που με διάλυσε. Βλέπεις μεγάλωσα διαφορετικά, δίπλα στον θάνατο χέρι-χέρι, κι έτσι έγινε κομμάτι μου.

Δέκα χρόνια κατάθλιψης. 3.560 νύχτες που κοιμήθηκα με την ευχή να μην ξυπνήσω. Και δεν ήταν τόσο αυτά τα δύσκολα βράδια, όσο οι στιγμές που έπρεπε να σκεφτώ λίγο ακόμα, άλλη μια μέρα. Γίνεται τόσο σταδιακά που δεν το καταλαβαίνεις. Ξυπνάς ένα πρωί και η πρώτη σκέψη σου σε τρομάζει. Για λίγο σκέφτεσαι ότι είναι από κάποιον εφιάλτη και μετά συνειδητοποιείς ότι αυτή είναι η ζωή σου.

Βλέπεις είμαι ορφανός, ομοφυλόφιλος, οροθετικός και καταθλιπτικός. Η μεγαλύτερη φοβία μου δεν ήταν ποτέ ότι δεν έχει τίποτα νόημα, αλλά το ότι θα πεθάνω μόνος μου. Δεν υπάρχουν πολλά λόγια για αυτή την κατάσταση αν δεν το έχεις ζήσει, για αυτό και αυτή η ιστορία απευθύνεται σε σένα που φοβάσαι να πας για ύπνο γιατί ξέρεις ότι θα ξυπνήσεις αύριο.

Πριν καιρό θα έλεγα μακάρι να υπήρχε κάποιος που να μου έλεγε ότι όλο αυτό αξίζει. Τώρα, λέω ότι ευτυχώς που ήρθα τόσο κοντά στον θάνατο και εκτίμησα. Εκτίμησα τα μικρά πράγματα. Την πρώτη βροχή, ένα ζεστό καφέ, ένα χαμόγελο αγνώστου, μια δυνατή χειραψία. Αλλά περισσότερο από όλα εκτίμησα τον εαυτό μου που με πίστη και ελπίδα σήμερα μπορώ να ζω με έναν άνθρωπο μαζί, απολαμβάνοντας ξεχωριστές στιγμές.

Αυτές που κάποτε το αύριο τις έκανε τρομακτικές. Και καμιά φορά είναι τρομακτικές, αλλά αν φοβάσαι κάνε μικρά βήματα κάθε πρωί και θα βρεθείς στον προορισμό σου.

Ακόμα κι αν δεν πιστεύεις ότι ανήκεις κάπου, οι άνθρωποί σου σε περιμένουν, με ένα χαμόγελο που σβήνει κάθε πληγή.

Γιάννης

Το νόημα είναι να συνεχίζεις

Είναι δύσκολο, όταν είσαι καλά, να καταλάβεις ότι η ζωή πάει μπροστά. Αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα και χάνεις το νόημά της. Όταν βγήκα από το χειρουργείο την πρώτη φορά είπα δε θα το βάλω κάτω...

Περισσότερα

Το νόημα είναι να συνεχίζεις

ΝΝ / STORIES

×

Είναι δύσκολο, όταν είσαι καλά, να καταλάβεις ότι η ζωή πάει μπροστά. Αναλώνεσαι σε ανούσια πράγματα και χάνεις το νόημά της. Όταν βγήκα από το χειρουργείο την πρώτη φορά είπα δε θα το βάλω κάτω.

Όταν βγήκα τη δεύτερη, μέσα σε έξι μήνες, είπα χτύπα όσο θες δε θα με ρίξεις, εγώ, έχω ζωή μπροστά! Δύο φορές χτυπημένη από τον καρκίνο και δύο χρόνια μετά συνεχίζω να ζω χωρίς τίποτα να χαλάει την καθημερινότητα και την ψυχολογία μου, έχοντας στο πλευρό μου ανθρώπους που με αγαπούν και που βλέπουν την ομορφιά της ψυχής μου κι όχι της εμφάνισής μου!

Δύναμή μου ο Θεός, η προσευχή, η υπομονή, η επιμονή και τα όνειρα που δεν τελειώνουν ποτέ!

Βαρβάρα

Ένα παιδί σαν όλα τα άλλα

Λένε πως τα παιδιά πρέπει να είναι ξέγνοιαστα, να απολαμβάνουν το παιχνίδι και τα παιδικά χρόνια χωρίς να τους απασχολεί τίποτα. Για μένα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Γεννήθηκα πριν από 32 χρόνια με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά...

Περισσότερα

Ένα παιδί σαν όλα τα άλλα

ΝΝ / STORIES

×

Λένε πως τα παιδιά πρέπει να είναι ξέγνοιαστα, να απολαμβάνουν το παιχνίδι και τα παιδικά χρόνια χωρίς να τους απασχολεί τίποτα. Για μένα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Γεννήθηκα πριν από 32 χρόνια με σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Η ιατρική επιστήμη εκείνη την εποχή δεν ήταν τόσο εξελιγμένη, με αποτέλεσμα οι γονείς μου να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα άμεσα, με κίνδυνο να πεθάνω ανά πάσα στιγμή. Σαν μωρό, κάθε φορά που έκλαιγα έχανα τις αισθήσεις μου και κάθε φορά η μάνα μου με επανάφερε δίνοντας μου το φιλί της ζωής. Μετά από αρκετό καιρό και με πολλές γραφειοκρατικές δυσκολίες, ευτυχώς χειρουργήθηκα στην Αγγλία, με αποτέλεσμα να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή αποκατάσταση της βλάβης.

Λέω ευτυχώς, καθώς είμαι από τους πρώτους ανθρώπους με αυτό το πρόβλημα, που καταφέρνουν και ξεπερνούν τα 15 χρόνια ζωής. Από την στιγμή που αρχίζω να καταλαβαίνω, οι γονείς μου με κάνουν να συνειδητοποιήσω ότι είμαι σαν όλα τα άλλα παιδιά, ωστόσο, επειδή υπήρχε κάποιο πρόβλημα όταν γεννήθηκα, πρέπει να προσέχω.

Αυτό με βοήθησε να αποδεχτώ το θέμα της καρδιάς και να μην νιώθω μειονεκτικά απέναντι στα υπόλοιπα παιδιά και να καταφέρω να μεγαλώσω σαν φυσιολογικό παιδί. Πλέον στα 32 μου ζω φυσιολογικά, όπως κάθε υγιής άνθρωπος της ηλικίας μου. Αθλούμαι, εργάζομαι, βγαίνω, ταξιδεύω, βλέποντας το πρόβλημα καρδιάς σαν ένα κομμάτι του εαυτού μου και όχι σαν ένα πρόβλημα.

Αυτό το χρωστάω στους γονείς μου, που χωρίς καμία απολύτως βοήθεια κατάφεραν να με κάνουν να ζω χωρίς να νιώθω πως το πρόβλημα μου μπορεί να με κρατήσει πίσω ή καθηλωμένο. Αποτελούσαν και εξακολουθούν να αποτελούν τη δύναμή μου, τα φτερά μου για να μπορέσω να πετάξω και να κάνω πράγματα που αγαπώ.

Πάνος

Βήματα από την αρχή

Υπάρχουν άνθρωποι που αποδέχονται από την πρώτη στιγμή αυτό που τους έχει συμβεί και κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται να το ξεπεράσουν μέσα τους και να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Εγώ είμαι μία από αυτούς τους ανθρώπους...

Περισσότερα

Βήματα από την αρχή

ΝΝ / STORIES

×

Υπάρχουν άνθρωποι που αποδέχονται από την πρώτη στιγμή αυτό που τους έχει συμβεί και κάποιοι άλλοι που αγωνίζονται να το ξεπεράσουν μέσα τους και να δεχτούν τη νέα πραγματικότητα. Εγώ είμαι μία από αυτούς τους ανθρώπους.

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2014. Είχα πάει για διακοπές με τον άντρα μου μετά από μία χρονιά με πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ούσα δικηγόρος, η καθημερινότητά μου είναι δύσκολη καθώς από το πρωί μέχρι το βράδυ είμαι κλεισμένη στο γραφείο μου. Παρόλα αυτά η ψυχή μου βρίσκονται σε ακρογιαλιές και όμορφα μέρη…

Αγαπώ τα ταξίδια, τις βόλτες και δεν μπορώ να κάθομαι σπίτι μου. Στη δεύτερη μέρα των διακοπών, ετοιμαστήκαμε για μπάνιο στην θάλασσα. Ένιωθα μια απίστευτη ευτυχία. Δυστυχώς όλο αυτό το συναίσθημα χάθηκε σε δευτερόλεπτα όταν έσπασα το πόδι μου και δε μπορούσα να κουνηθώ. Επόμενο «χτύπημα», η απάντηση του γιατρού: «Έχετε πάθει τριπλό κάταγμα στην περόνη, θα περπατήσετε ξανά το Νοέμβριο». Εκείνη τη στιγμή μαύρισαν όλα. Είχα έναν κόμπο στο στομάχι, δεν έβγαινε η φωνή μου. Γυρίσαμε στην Αθήνα. Ξαφνικά το σπίτι μου δε με βόλευε, τα βιβλία μου βρίσκονταν πολύ ψηλά για να τα φτάσω.

Χρησιμοποιούσα την καρέκλα του γραφείου μου γιατί δεν ήθελα να αγοράσω μία αναπηρική. Οι φίλοι μου ερχόντουσαν στο σπίτι και για να με κάνουν να νιώσω καλύτερα μου έλεγαν «Υπομονή, θα περάσει». Μόνο εγώ ήξερα τι σημαίνει να μην μπορείς να κάνεις βήμα και να είσαι κλεισμένη μέσα στο σπίτι. Ένιωθα φυλακισμένη. Οι δυσκολίες πολλές και οι επιλογές μου περιορισμένες. Ένα απόγευμα ήρθε στο σπίτι να με δει μια φίλη που είχε ξεπεράσει μία άλλη μάχη στη ζωή της. Εκείνη μου είπε «Αμαλία, η ζωή είναι μπροστά». Αυτό ακριβώς χρειαζόμουν να ακούσω.

Η ζωή είναι μπροστά και τίποτα δεν μπορεί να με σταματήσει από το να σκέφτομαι τις επόμενες διακοπές, τα ταξίδια και τις καινούργιες εμπειρίες…

Αμαλία

Το πρωί της απόφασης

Όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο στο στήθος, παράλληλα έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, ο πρώην άντρας μου μού έστειλε εξώδικο και ο αδερφός μου διεκδίκησε και πήρε ένα σπίτι που μου είχε χαρίσει ο πατέρας μου...

Περισσότερα

Το πρωί της απόφασης

ΝΝ / STORIES

×

Όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο στο στήθος, παράλληλα έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, ο πρώην άντρας μου μού έστειλε εξώδικο και ο αδερφός μου διεκδίκησε και πήρε ένα σπίτι που μου είχε χαρίσει ο πατέρας μου. Το πιο σημαντικό είναι ότι ζούσα με την 13χρονη κόρη μου.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ζούσα με την 13χρονη κόρη μου. Έκανα το σταυρό μου. Είπα ή παλεύω ή φεύγω χωρίς να παλέψω. Ένα βράδυ άκουσα το κλάμα της κόρης μου που κοιμόταν δίπλα. Την πήρα αγκαλιά και μου είπε μαμά μην φύγεις σε παρακαλώ. Αυτό ήταν. Το επόμενο πρωί άρχισα χημειοθεραπείες βήμα-βήμα. Εκείνη την περίοδο άρχισε η προεφηβεία της κόρης μου.

Όλα δύσκολα, πότε με υπομονή πότε με το άγριο τέλειωσα τις χημειοθεραπείες και έκανα την εγχείρηση. Μετά τις ακτινοβολίες... όλα δύσκολα, όλα μοναχικά, αλλά όλα πήγαν καλά.

Πάντα στο μυαλό μου μια φράση που είχα διαβάσει και είναι η μόνη συμβουλή που μπορώ να πω: το να πέσεις επιτρέπεται το να σηκωθείς επιβάλλεται.

Άρτεμις

Ψηλά

Η ζωή επέλεξε να μου πάρει τον άγγελο μου και να τον πάει ψηλά, πολύ ψηλά, στα σύννεφα, κοντά στον Θεό. Εκεί ανήκει. Ο καρκίνος είναι ανίκητος, όμως κερδίζεις μικρές καθημερινές μάχες. Έμεινα να μεγαλώσω το μονάκριβο μου...

Περισσότερα

Ψηλά

ΝΝ / STORIES

×

Η ζωή επέλεξε να μου πάρει τον άγγελο μου και να τον πάει ψηλά, πολύ ψηλά, στα σύννεφα, κοντά στον Θεό. Εκεί ανήκει. Ο καρκίνος είναι ανίκητος, όμως κερδίζεις μικρές καθημερινές μάχες. Έμεινα να μεγαλώσω το μονάκριβο μου, αστέρι με θλίψη, δύναμη, οργή και θέληση. Όλα μαζί και μόνη μου. Τώρα, τρία χρόνια μετά κοιτώ τον ήλιο κατάματα και ακολουθώ τα όνειρα που έμειναν πίσω μα δεν χάθηκαν.

Μαρία

Τα όνειρά μου

Μια δύσκολη και καθοριστική μέρα για εμένα δεν ήταν ούτε η εγκατάλειψη του πατέρα μου, ούτε οι μέρες της πείνας, ούτε το τροχαίο στο οποίο έχασα τη σπλήνα μου, ούτε η πρώτη μου αποτυχία στις πανελλήνιες, ούτε κάποιος χωρισμός...

Περισσότερα

Τα όνειρά μου

ΝΝ / STORIES

×

Μια δύσκολη και καθοριστική μέρα για εμένα δεν ήταν ούτε η εγκατάλειψη του πατέρα μου, ούτε οι μέρες της πείνας, ούτε το τροχαίο στο οποίο έχασα τη σπλήνα μου, ούτε η πρώτη μου αποτυχία στις πανελλήνιες, ούτε κάποιος χωρισμός, μόνιμος ή μη.

Ήταν η μέρα που συνειδητοποίησα ότι κυνηγάω ξένα όνειρα. Και ευτυχώς είμαι αρκετά μικρή για να μπορέσω να το αλλάξω, αλλά αρκετά μεγάλη για να είναι εύκολο να ξεχάσω και να το ξεπεράσω. Αλλά έτσι είναι η κοινωνία μας. Παλεύεις «για το χαρτί», που θα σου εξασφαλίσει ένα μέλλον, παλεύεις για έναν «συνοδοιπόρο» που να ναι αντάξιος σου ίσως και καλύτερος ώστε να μη σου λείψει η συντροφικότητα, παλεύεις να κάνεις παιδιά, γιατί αν δεν κάνεις θα μείνεις μόνος σου. Και τελικά τα θέλω σου τα έχεις πνίξει τόσο που ούτε εσύ ο ίδιος δεν μπορείς πια να τα βρεις και να τα ακούσεις.

Δε θέλω πολλά, αλλά θέλω τα πάντα. Και σε όλα αυτά που ζητάω υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Η ελευθερία!

Αυτό ζητάω μόνο και ότι συνεπάγεται. Θέλω να είμαι ελεύθερη να εκφραστώ, να σκεφτώ, να αποτύχω και να ξανά προσπαθήσω. Ελεύθερη να επιλέξω και να αποφασίσω τι είναι καλύτερο για εμένα. Ουσιαστική ελευθερία! Και θα την αποκτήσω.

Όλια

Μαζί θα το ξεπεράσουμε

Γέννησα πρόωρα, το παιδί μου έχει μια μέτρια νοητική υστέρηση, κατηγορούσα τον εαυτό μου, έπεσα σε κατάθλιψη, Τώρα θέλω να παλέψω και να τον βοηθήσω. Ζω γιατί με αγαπάει και τον λατρεύω. Μακάρι ο Θεός να τον βοηθήσει.

Περισσότερα

Μαζί θα το ξεπεράσουμε

ΝΝ / STORIES

×

Γέννησα πρόωρα, το παιδί μου έχει μια μέτρια νοητική υστέρηση, κατηγορούσα τον εαυτό μου, έπεσα σε κατάθλιψη, Τώρα θέλω να παλέψω και να τον βοηθήσω. Ζω γιατί με αγαπάει και τον λατρεύω. Μακάρι ο Θεός να τον βοηθήσει.

Νεφέλη

Μαθήματα ζωής

Είμαι φοιτήτρια Ιατρικής και έχω δώσει τρεις φορές το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο. Διάβασα, απέτυχα, ξαναδιάβασα και ξανά απέτυχα. Είδα συμφοιτητές μου να αντιγράφουν, να πληρώνουν και όμως η δική μου τίμια προσπάθεια...

Περισσότερα

Μαθήματα ζωής

ΝΝ / STORIES

×

Είμαι φοιτήτρια Ιατρικής και έχω δώσει τρεις φορές το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο. Διάβασα, απέτυχα, ξαναδιάβασα και ξανά απέτυχα. Είδα συμφοιτητές μου να αντιγράφουν, να πληρώνουν και όμως η δική μου τίμια προσπάθεια ήταν απλώς ανεπαρκής. Έκλαψα πολλές φορές, ένιωθα αδικία, διάβαζα έως αργά τη νύχτα. Σκέφτηκα μέχρι και να τα παρατήσω.

Τη σκέψη να εγκαταλείψω τους κόπους μου είχα κι εκείνη την Κυριακή της Αναστάσεως που βρέθηκα σε μια εκκλησία τόσο ασφυχτικά γεμάτη που ίσα που μπορούσες να αναπνεύσεις. Κι εκεί τόσο ξαφνικά αρκετά κοντά μου λιποθύμησε ένας κύριος. Η γυναίκα του φώναξε για έναν γιατρό. Δεν είμαι ακόμα γιατρός σκέφτηκα αλλά αν μπορούσα να βοηθήσω; Πήγα, δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα από πάνω του, δεν σκέφτηκα ούτε το καλό μου φόρεμα που σερνόταν στο πάτωμα της εκκλησίας, καθώς κάθισα στα γόνατα για να τον βοηθήσω. Ήταν μελανιασμένος.

Έλυσα τη γραβάτα του και θυμήθηκα πως είχα διαβάσει για το Σύνδρομο Καρωτιδικού Κόλπου αρκετές φορές. Ζήτησα ψύχραιμα να καλέσουν το ΕΚΑΒ, ρώτησα τη γυναίκα του για το ιστορικό του, όσο του έδινα τις πρώτες βοήθειες, μέχρι που εμφανίστηκε και ένας ειδικός γιατρός. Λίγες ώρες μετά, ο κύριος ήταν καλύτερα παρόλο που έπρεπε να εισαχθεί στο νοσοκομείο για κάποιες εξετάσεις.

Ο ειδικός γιατρός που τον είδε του είπε πως του έσωσα τη ζωή, μα ακουγόταν τόσο μεγάλο. Αυτό που μου υπενθύμισε όμως πως δεν πρέπει να τα παρατήσω και να συνεχίσω, παρά τις δυσκολίες και τις αποτυχίες, ήταν η ευγνωμοσύνη της γυναίκας του κι εκείνο το σε ευχαριστώ γιατρέ μου που μου είπε, όταν ο ειδικός γιατρός της είπε πως έκανα πολύ καλή δουλειά!

Βασούλα

Έχω ζωή

25/05/1999.Το πρώτο δυνατό χτύπημα. Ξαφνικά έφυγε για πάντα ο σύζυγος μου. Η ζωή του γλίστρησε μέσα απ’ τα χεριά μου χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα. Οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου είπαν. Έμεινα μόνη με ένα αγοράκι 6 ετών. Τι να του εξηγήσεις και πώς;

Περισσότερα

Έχω ζωή

ΝΝ / STORIES

×

25/05/1999.Το πρώτο δυνατό χτύπημα. Ξαφνικά έφυγε για πάντα ο σύζυγος μου. Η ζωή του γλίστρησε μέσα απ’ τα χεριά μου χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα. Οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου είπαν. Έμεινα μόνη με ένα αγοράκι 6 ετών. Τι να του εξηγήσεις και πώς;

26/05/2000, ένα χρόνο αργότερα, για πρώτη φορά χτύπησε την πόρτα η παγκρεατίτιδα, 30 μέρες ο μήνας, 20 εγώ διασωληνωμένη, συνεχώς στα νοσοκομεία και στα επείγοντα. Κανείς δεν ήξερε μέχρι τη μαγνητική. Κάνε σου λένε επιλογή γιατρού.

Πήγα σε έναν που είχε όνομα. Κισταδένωμα είπε. 4 μήνες ζωής είπε... χωρίς ποιότητα είπε.. δεν ήξερε αν θα βγω απ’ το νοσοκομείο είπε... Πώς πήγα σπίτι, πώς κράτησα το μυαλό μου, πώς με φώτισε ο Θεός και μίλησα με τον μετέπειτα χειρουργό μου δεν ξέρω. Κινδύνευα άμεσα είπε από μία τεράστια κύστη που δημιούργησε η χολή με λάσπη. Επείγον χειρουργείο. Καλή του ώρα του με έσωσε.

Πάλεψε, παλέψαμε μήνες αλλά στάθηκα στα πόδια μου. Έπαιρνα κουράγιο προχωρούσα μπροστά, έσφιγγα τα δόντια, έκανα ό,τι μπορούσα για το αγγελούδι μου. Ο άλλος στο νοσοκομείο είχε πει 4 μήνες ζωής... ΖΩ, ΖΩ ΕΔΩ ΚΑΙ 20 ΧΡΟΝΙΑ. ΚΑΙ ΘΑ ΖΩ ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ. Η ζωή είναι εδώ μας περιμένει. Προχωράμε μπροστά με αισιοδοξία.

Το παιδάκι των 6 ετών είναι πια παλικάρι ψηλό 27 ετών. Δόξα τω Θεώ τα κατάφερα. Τα καταφέραμε και προχωράμε.

Κατερίνα

Πίσω στη ζωή μου

Με λένε Εύη και είμαι 32 χρόνων. Μέσα σε 5 χρόνια άλλαξαν όλα στη ζωή μου. Το καλοκαίρι του 2014 χώρισα από μία σχέση 5 ετών. Το 2017 βρίσκω ότι έχω καλοήθη νευρογενή όγκο στο δεξί μεσοθωράκιο, διαμέτρου 11εκ...

Περισσότερα

Πίσω στη ζωή μου

ΝΝ / STORIES

×

Με λένε Εύη και είμαι 32 χρόνων. Μέσα σε 5 χρόνια άλλαξαν όλα στη ζωή μου. Το καλοκαίρι του 2014 χώρισα από μία σχέση 5 ετών. Το 2017 βρίσκω ότι έχω καλοήθη νευρογενή όγκο στο δεξί μεσοθωράκιο, διαμέτρου 11εκ.

Το ίδιο καλοκαίρι μπαίνω για χειρουργείο. Όλα πήγαν πολύ καλά, χάρη στο θωρακοχειρουργό μου στον Ευαγγελισμό. Ευτυχώς δε χρειάστηκα θεραπείες. Έμεινα για 6 μήνες σπίτι, για να επανέλθω.

Μέσα σε 1,5 χρόνο ξαναβρήκα δουλειά, ξεκίνησα Tai Chi και Kung Fu και τώρα χαμογελάω για το πόσο τυχερή ήμουν και εκτιμώ όλα όσα έχω! Τίποτα δεν είναι πια δεδομένο!

Εύη